ต่ออีกเกี่ยวกับความรู้สึกที่ตัวเองได้รับค่ะ ว่าเป็นคนเรียนดีมากมาแต่เด็ก จึงถูกญาติพี่น้องกะเกณฑ์เช่นกันค่ะ จริงๆแล้วเป็นคนชอบภาษามากกว่าวิทยาศาสตร์

ถึงตอนนี้เรียนมาได้จนจบปริญญาโทเอกจากเมืองนอกเมืองนา ก็เพราะโดนกะเกณฑ์ เนื่องจากใครๆก็บอกว่าเป็นคนที่มีศักยภาพที่ทำได้ ควรจะทำ..ไม่ให้เสียโอกาส จริงๆแล้วหากให้เลือกได้เอง ก็จะไม่เลือกทางที่ผ่านมาค่ะ

แต่เป็นคนที่ใครให้ทำอะไร ถ้าทำได้ก็ทำอย่างดีที่สุดเสมอ พยายามทำใจให้รักสิ่งที่ต้องทำได้เสมอ แต่ถ้าถามถึงความสุขจริงๆ ลึกๆแล้วก็ยังคงอยากมีโอกาสได้เลือกเองอยู่ค่ะ แม้ใครๆจะเห็นว่ามีชีวิตที่สมบูรณ์แบบแล้วก็ตามที จึงเป็นที่มาของความตั้งใจอย่างแรงกล้าสำหรับลูกชายทั้ง 3 คนที่ดูเหมือนจะเป็นเชื่อไม่ทิ้งแถวค่ะ ว่าจะไม่กะเกณฑ์ใดๆ ไม่ว่าลูกจะเรียนดีขนาดไหนก็ตาม จะให้เขาได้เลือกทางเดินของเขาเอง โดยเราเพียงบอกเล่าสิ่งที่ลูกอาจจะรู้ไม่ถ้วนทั่วถึงรายละเอียดของแต่ละวิชาชีพเท่านั้น

คิดว่าคงมีเด็กไทย คนไทยอีกจำนวนไม่น้อย ที่ไม่สามารถใช้ศักยภาพของตัวเองในทิศทางที่ตนเองต้องการได้เต็มที่ เราจึงเห็นคนเก่งที่ไม่อยากมีคุณธรรมมากมายค่ะ เพราะพวกเขาคงไม่ได้รับการชี้ทางที่ถูกต้องให้กับความคิดมาตั้งแต่ตอนเลือกอาชีพนี่แหละ คงมีคนโชคดีแบบตัวเองที่เผอิญเป็นคนมองโลกในแง่ดีไม่มากนัก

ขอบคุณอาจารย์ที่ทำให้ได้พูดเรื่องที่ค้างคาใจมาตลอดชีวิตค่ะ