เรียน...ท่านอาจารย์ศรีเชาวน์
เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งครับอาจารย์... เพราะเท่าที่ดูดูแล้ว คำว่า "ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง" นั้นเขียนไว้ให้สวยหรูเสียเป็นส่วนใหญ่ หากมาดูในทางปฏิบัติ ตั้งแต่ระดับก่อนประถมศึกษา จนถึงระดับมหาวิทยาลัยก็ยังคงใช้ครูผู้สอนเป็นสำคัญอยู่ครับ...
กรณีนักศึกษาฝึกงานที่ กศน.เมืองนครศรีฯก็มีครับเป็นนักศึกษาวิชาเอกพัฒนาชุมชน... 3 คน ครับ กลุ่มน้ีให้เรียนรู้ในเรื่องการเขียนบล็อก เพื่อที่จะติดต่อแลกเปลี่ยนกับอาจารย์ผู้นิเทศ และพัฒนาการทำงานของนักศึกษาเอง การเปิดบล็อกนักศึกษาก็ศึกษาเรียนรู้เองจากเอกสารที่ให้
เปรียบเทียบผู้เรียนตอนน้ี เหมือนลูกไก่ กับลูกนก ซึ่งมีพัฒนาการในการอยู่รอดต่างกัน ผมขอยกเอาคำคม ศ. ดร. เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์ ที่กล่าวว่า "จงเป็นลูกไก่ที่ใฝ่รู้" คือคุ้ยเขี่ยหาความรู้ หรืออาหารได้ด้วยตัวเอง อย่ามัวรอเหมือน "ลูกนกที่รอรู้" คือ ต้องคอยให้พ่อแม่นกหามาป้อน ไม่ได้คุ้ยเขี่ยหรือศึกษาเอาเอง เหมือนกันไหมครับ ระหว่างผู้เรียนที่ศึกษาเรียนรู้ด้วยตัวเอง กับผู้เรียนที่รอให้ครูเข้ามาบอกมาสอนอยู่ตลอด
แต่ก็ยังสนับสนุนอาจารย์นะครับว่า กระบวนทัศน์ วัฒนธรรม ต้องค่อย ๆ เปลี่ยน แต่ขณะเดียวกันก็ต้องให้ผู้ที่ต้องการจะรู้ มีใจที่อยากจะเปลี่ยนด้วยความสมัครใจ อย่างน้ีจะรอได้ไหมครับ...อาจารย์
ด้วยความเคารพ
ครูราญเมืองคอน คนนอกระบบ