ยอมรับเลยค่ะว่าค่อนข้างยากสำหรับ "ตัวเอง"

ส่วนหนึ่งมาจากการเป็นคนที่คาดหวัง ไปสู่เป้าหมาย ไม่รู้ว่าเรียกว่า "อุดมคติ" หรือเปล่า? แต่เป็นความรู้สึกแรก แว๊บ! เข้ามาว่า มันดีพอแล้วหรือ มันจะเป็นที่ยอมรับแล้วหรอ                                        

   แต่ทั้งหมดทั้งสิ้น (เท่าที่ทบทวนมา) มันเป็นเพียงแค่ "ความรู้สึก" ถ้าตั้งสติ แล้วใช้ความคิดใคร่ครวญดีๆ จะทำให้เราดำเนินชีวิตบนบรรทัดฐานความเป็นจริง  มากกว่าที่เราจะฟุ้งไปเรื่อย เราอาจพบความสุขได้โดยที่เราไม่ต้องไขว่คว้า  อาจเป็นความสุขเล็กๆน้อยๆ ขนาดปลาซิวปลาสร้อย แต่มันก้อทำให้เราไม่ต้องเหนื่อยมากและไม่ทุกข์

...step แรกของตัวเองจึงมาหยุดที่รู้ตัวเองอย่างมีสติ อยู่กับความเป็นไปได้ในปัจจุบัน (กำลังอยู่ในขั้นเริ่มต้นค่ะ คิดว่าถ้าพยายามต่อไป มันต้องดีขึ้นแน่ๆ เป็นการให้กำลังใจตัวเองนะค่ะ) :)