สวัสดี ครับ คุณ พิมญดา

ร่วมสำนึก...หัวใจคนเป็นครู ด้วยคน นะครับ

การระลึกถึง หัวใจของผู้ที่ให้ ความรู้ทางการศึกษาแก่เรา ....พิธีกรรม เช่นนี้ แม้จะไม่หรูหรา...โอ่อ่า...

คุณและใครหลาย ๆ คน รวมทั้งผมเอง....เชื่อว่าถ้าย้อนระลึกถึงพลังเสียงที่เปล่งออกมาจาก ลูกศิษย์ที่ก้มลงกราบครู...ณ.ช่วงเวลานั้น

....แค่ ปาเจรา จาริยา  โหนติ....

ผมพูดตามในใจ....ระลึกถึงภาพที่เราก้มกราบ ครู และครูเอามือลูบศีรษะ....

อย่างน้อย....วันนี้ ผมอยากบอกว่า ครูทุกท่านที่ได้ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้ผม... และเติบใหญ่มีจิตสำนึก มาได้ทุกวันนี้.....เพราะ

ครู ....ครูคือผู้ให้ ตัวจริง ที่ไม่เคยน้อยหน้าไปกว่าพ่อและแม่ เลย ครับ

ขอบคุณ บันทึก ดี ดี ของคุณ นะครับ

ระลึกถึง