วันก่อน... ช่วยกันขัดแจกันทองเหลืองที่กุฏิ ปรารภกับหลวงพี่ว่า เมื่อก่อนมีความเห็นว่า แจกันทองเหลืองหรูหราสู้แจกันเซรามิกไม่ได้ เมื่อแจกันทองเหลืองและของใช้อื่นๆ ที่ทำด้วยทองเหลืองค่อยๆ สูญหายไป เครื่องใช้ในวัดเริ่มเปลี่ยนจากทองเหลืองมาเป็นเซรามิก...
เดียวนี้ค่านิยมในวัด แจกันทองเหลืองและสิ่งของเครื่องใช้อื่นๆ ที่ทำด้วยทองเหลือง กลับมีคุณค่าสูงกว่าที่ทำด้วยเซรามิก...
แม้เรื่องนี้ก็บ่งชี้ถึงความไม่เที่ยงได้เหมือนกัน...
.........
ที่จริงก็พอจะคาดเดาได้ว่าใครบ้างที่น่าจะเอาไป แต่จับไม่ได้ ไม่มีหลักฐานมัดตัวเท่านั้น...
คุณโยมลองสังเกตดู พวกที่ลักขโมยของศาสนสถานเหล่านี้ โดยมากไม่ค่อยเจริญ เป็นคนชั้นต่ำในสังคมนั้นๆ... ซึ่งต่างจากพวกที่นำมาถวาย แม้รู้ว่าของเก่าหายไปก็นำมาถวายใหม่ (เพียงแต่เปลี่ยนจากทองเหลืองมาเป็นเซรามิกเท่านั้น 5 5 5...) มักจะมีเกียรติเป็นที่ยอมรับของสังคม...
คนบาปหนา ก็คือคนที่จิตใจต่ำ ทำให้เป็นชนชั้นต่ำของสังคม ขณะที่คนใจบุญ ก็คือคนที่จิตใจสูง ซึ่งมักเป็นคนมีเกียรติเป็นที่ยอมรับของสังคมนั้นๆ...
เรื่องราวทำนองนี้ บางครั้งไม่จำเป็นต้องรอชาติหน้าหรือชีวิตหลังความตาย สังเกตในความเป็นอยู่ปัจจุบันก็อาจเทียบเคียงได้...
...........
เจริญพรคุณโยมทั้งสอง