" พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว "
ในคืนวันที่คลื่นซัดฝั่งอย่างบ้าคลั่งในแดนดินลังกาสุกะเป็นเวลาแรมปี ความเสียหาย สิ่งที่เหลืออยู่ การล้มหายตายจาก การขับเคลื่อนพลวัตรที่ยังต้องดำเนินต่อไป วิถีชีวิต การทำมาหากิน ภายใต้สายหมอกที่ยังครุกรุ่น กลิ่นดินปืนที่ยังโชย โหยหาความเจ็บปวด
คำคืนที่ผ่านมาคลื่นอาจจะแรง สักวันคลื่นคงสงบลง วันนั้นเสียงของนกกระจอก จะเป็นเสียงวันใหม่แห่งความใสสด แม้ว่าตอนนี้สายหมอกที่ยังคงปกคุลมไปทั่ว แต่สายใยที่นี่ยังคงถักทอเรื่องราววิถีของผู้คนถิ่นนี้เฉกเช่นวันวานที่ผ่านมา
คนเร่ร่อน...