สวัสดีครับพี่ครูนงที่เคารพ

กระผมได้อ่านบทความของพี่แล้วรู้สึกว่าขบวนรัฐนาวาการศึกษายังไม่ค่อยจะมีความชัดเจนในหลายๆด้าน โดยเฉพาะการศึกษานอกระบบและตามอัธยาศัย นายท้ายเรือ และคนพายเรือก็เลยพายกันลำบาก ไม่รู้เรือในขบวนจะพายไปในทิศทางที่สอดรับเหมาะสมกันหรือไม่ ไม่รู้ว่าจะเจออุปสรรคอะไรข้างหน้า ทั้งๆที่ก็ปฏิรูปกันมาหลายต่อหลายยุคหลายสมัย หลายครั้ง จนมีข่าวว่าการปฏิรูปการศึกษาล้มเหลว เราน่าจะมีการถอดประสบการณ์ว่าเป็นเพราะปัจจัยอะไรบ้าง ก่อนการปฏิรูปครั้งต่อไปดีหรือเปล่าครับ เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมากระผมได้มีโอกาสไปอบรมทำเว็ปไซด์ กศน.อำเภอ ที่จังหวัดสตูล ได้พูดคุยกับผอ.อุดม ยินเจริญ กศน.เมืองจังหวัดสตูล เรื่องเกี่ยวกับสตูลเมื่อท่านทราบว่าผมเคยทำงานกรมประมงท่านจึงเล่าให้ฟังถึงความเป็นมาของกระชังเลี้ยงปลากระพงขาวแหล่งใหญ่ที่สุดของประเทศไทยว่าเริ่มต้นมาจากกรมประมงร่วมกันกับกศน.สมัยก่อน เริ่มสำรวจบุกเบิก หาแหล่งที่เหมาะสม พร้อมทั้งจัดทำทะเบียนข้อมูลชาวบ้าน จากนั้นกรมประมงจึงสนับสนุนกระชังและพันธุ์ปลา จนกระทั่งเวลาผ่านมาถึงปัจจุบันการเลี้ยงปลากระพงขาวได้กลายเป็นธุรกิจที่อาจไม่มีใครทราบความเป็นมา ซึ่งกระผมโชคดีเคยมีโอกาสได้ช่วยงานทั้ง 2 องค์กรและได้ทราบความเป็นมา ถึงแม้จะทำก่อนแล้วมารู้ทีหลัง จึงสอดรับกับการถอดประสบการณ์ ซึ่งกระผมคิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์ต่อการดำเนินการไม่ว่าจะเป็นโครงการเล็กหรือใหญ่หากมีการเตรียมการที่พร้อม การดำเนินงานก็คงมีปัญหาและอุปสรรคน้อย ตอนนี้ที่กศน.อ.ศรีบรรพต ท่านผอ.พิศิษฐ์ วศินภัทรโภคิน ก็เตรียมดำเนินโครงการส่งเสริมอาชีพสำหรับผู้พิการ ซึ่งกระผมได้มีโอกาสไปร่วมพูดคุยกับผู้พิการเกี่ยวกับโครงการดังกล่าวว่ากลุ่มมีความต้องการจะทำอะไรบ้าง มีปัญหาอะไรที่กศน.จะสามารถช่วยสนับสนุนได้บ้าง และอื่นๆในอันที่จะเป็นการเตรียมความพร้อม เพราะการที่จะให้มีอาชีพไม่ยาก แต่การที่จะทำให้กลุ่มอาชีพสามารถดำเนินกิจกรรมไปได้ด้วยดีเป็นเรื่องที่ต้องอาศัยความตั้งใจ ความเข้าใจ และอีกหลายๆปัจจัย แล้วกระผมจะนำมาเล่าแลกเปลี่ยนเรียนรู้เพื่อถอดประสบการณ์ออกมาเป็นกระบวนการเรียนรู้ในบล็อกต่อไปนะครับ