สวัสดีค่ะพี่โยคี
อ่านบันทึกนี้แล้ว ต้องขอแสดงความเสียใจ
แก่ครอบครัวของท่านวีระฉันท์ ศรียานนท์
แต่เมื่อทราบการดำเนินชีวิตของท่าน
ตามที่พี่โยคีเล่าให้ฟัง
หนทางของท่านคงเหมือนภาพวาดนี้แหละค่ะ
ความตาย ความพลัดพราก ทำให้ใจเราหวั่นไหวเสมอ
ฝากบทประพันธ์ปลอบใจ
คนอยู่ที่ผูกพันกับท่านวีระฉันท์ ด้วยคนค่ะ
**********************
กว่าจะถึงฝั่งฝัน...หมื่นพัน...จาก
ยามพลัดพรากอ้างว้างอย่างฉงน
จะเหลียวแลหนใดไร้ผู้คน
อีกทั้งหนทางกว้าง..ช่างเดียวดาย
ทั้งที่เคยเอ่ยจากมามากครั้ง
แต่ใยยังกังวลจนใจหาย
สายชีวิต ปลิดวางจากร่างกาย
แต่ว่าสายสัมพันธ์ยังมั่นคง
ถึงเวลา.ก็ต้องจากยากขัดขืน
ไม่ยั่งยืนจีรังดั่งประสงค์
เมื่อละครชีวิตปิดฉากลง
ไม่นานคงลืมเลือนเหมือนวันวาน
แต่ชีวิตที่งดงามสมตามเหตุ
ช่างวิเศษคุณค่ามหาศาล
แอบนึกเห็นเรื่องราวอีกยาวนาน
เทพบันดาลรอรับกลับวิมาน
ขอผู้อยู่จงคลายหายเศร้าโศก
อุปโลกน์พิลัย ไร้แก่นสาร
จงปกครองตัวตนพ้นภัยพาล
อีกไม่นาน ก็ลาลับ ดับเช่นกัน.
โยคีน้อย
ร่วมบันทึก
๑๘ พฤษภาคม ๒๕๕๒