เข้าใจว่าคุณบัวชูฝักจะเป็นเว็บมาสเตอร์ใช่ไหมคะ

ดีใจจังเลยที่คลิกเข้ามาอ่านโดยบังเอิญ

ดิฉันเป็นบุตรสาวคนสุดท้องของคุณพ่อแก้วและคุณแม่ระหยิ่นค่ะ

ทั้งสองท่านได้เดินทางเข้ามา กทม.เมื่อปี พ.ศ.๒๕๒๕ เป็นครั้งสุดท้ายเพราะท่านทั้งสองได้เสียชีวิตในเดือนมิถุนายน(๒๕๒๕)ที่ กทม.นี่เอง คุณพ่อจากไปประมาณต้นเดือนและคุณแม่เสียชีวิตประมาณเกือบปลายเดือน

"ร่มโพธิ์แก้วโค่นไปไม่นานนัก

ร่มไทรหักกระหน่ำกรรมซ้ำสอง

หมดสิ้นแล้วสามัคคีเราพี่น้อง

เคยปรองดองโอบเอื้อเฟื้อกันมา

จากลูกไปไกลลับดับชีวิต

ไม่มีสิทธ์พบเป็นได้เห็นหน้า

กุศลกรรมโปรดนำสู่สวรรคา

อีกไม่ช้าลูกก็ขอตามไป..."

เป็นบทกลอนที่ดิฉันได้เขียนไว้ในหนังสือที่ระลึกงานพระราชทานเพลิงศพ...ซึ่งอาจจะผิดเพี้ยนไปจากเดิมบ้าง เพราะเป็นเวลาที่ผ่านมานานเหลือเกินและขณะนี้ดิฉันก็กำลังเตรียมพร้อมเสมอที่จะออกเดินทางไปพบเจอท่านแล้ว....

ขอขอบพระคุณมากค่ะ

สร้อยแก้ว