เรียน อาจารย์เต้มศักดิ์

ดิฉันลองพยายามสร้าง blog แล้วรู้สึกว่าจะไม่สำเร็จค่ะ พอดีไม่เคยสร้าง blog แบบนี้มาก่อน ปกติเขียนอะไรไม่ค่อยออกเหมือนกัน ตั้งแต่จัดตั้งคณะกรรมการการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายขึ้นโดยดิฉันเพิ่งได้รับเกียรติจากท่านคณะบดีให้เป็นประธานคณะกรรมการ เหมือนฟ้าจะเปิดทำให้งานของเราได้รับความสนใจมากขึ้น งานหนึ่งที่ทำให้ดิฉันรู้สึกประทับใจมากคือทีมของเราได้รับเชิญให้ไปสอนเรื่องของ palliative,end of life,humanize care แก่ นศพ.ปี4 ที่ปฏิบัติงานที่ศัลยกรรม ดิฉันเองไม่ได้ร่ำเรียนมาทางด้านนี้โดยตรงแต่ท่านหัวหน้าภาคศัลยศาสตร์ก็ให้โจทย์เราว่า ไม่ต้องการ lecture แต่ต้องการประสบการณ์จริง ซึ่งทีมเราพบว่าสำหรับนศพ.ปี 4 การเล่าเรื่อง การสะท้อนความรู้สึกของผู้ป่วยและผู้ให้บริการได้รับความสนใจจากเด็กๆมาก สำหรับดิฉันเองตั้งแต่สอนหนังสือมา 8 ปี ยังไม่เคยมี นศพ.วิ่งมากอดแต่หลังจากจบ classนี้ (ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง/ครั้ง)มี นศพ.ร้องไห้และวิ่งมากอดดิฉันไว้ ในฐานะของคนที่ไม่มีโอกาสที่จะมีบุตรได้ ดิฉันรู้สึกอบอุ่น ดีใจที่ลูกศิษย์เริ่มมีความอ่อนโยนทางจิตใจที่จะรู้สึกสงสารและเห็นใจผู้อื่นได้ เท่านี้ดิฉันก็รู้สึกว่าคุ้มค่าอย่างยิ่ง และจิตใจของดิฉันเองก็ได้รับการเยียวยาจากงานที่ดิฉันทำด้วยเช่นกัน ไม่น่าเชื่อว่างานที่ดิฉันไม่ได้เลือกจะทำในก้าวแรกของการเริ่มต้นในชีวิต และแทบไม่เคยสนใจมาก่อน กลับเป็นงานที่ทำให้ดิฉันมีความสุข มีเรื่องดีๆที่จะเล่าให้คนรอบๆตัวฟังต่อไป ต้องขอบคุณอาจารย์แทนผู้ป่วยกลุ่มนี้เช่นกันที่กรุณาริเริ่มงานนี้ค่ะ