ไม่ทราบว่าเป็นความบังเอิญ หรือเปล่านะครับ

 นิสิตที่มาทำวิทยานิพนธ์ จากจุฬาทุกคนทุ่มเท ทั้งๆที่เป็นคนภาคอื่น ไม่คุ้นเคยสภาพแวดล้อม ประเพณี ภาษา อาหารการกิน แม้แต่การเดินทาง ขับรถไม่เป็น ไม่เคยขี่มอร์เตอร์ไซด์ เขาก็ทุ่มเทเรียนเพราะอยากรู้จริงๆ

 ทำการบ้าน.. ซักถามทบทวน พร้อมแก้ไข้ ตั้งใจทำให้ดี บางคนจะสรุปรายงานขั้นสุดท้ายอยู่แล้ว สามารถที่จะจบได้อย่างแน่นอน แต่ มีประเด็นใหม่ๆเข้ามา เขาก็พร้อมที่ขยายการเวลาสรุปงานออกไป แถมยังบอกให้เราชื่นใจอีกว่า..ไม่ยอมผ่านหรอก ไหนๆได้ทำแล้วก็จะเรียนอย่างถึงที่สุด เรื่องเร็วช้าไม่สำคัญ

  ต่างกับนักศึกษามหาวิทยาลัยในภูมิภาค มีความพร้อมทุกอย่าง ได้เปรียบทุกอย่าง วิธีการศึกษา/ทำการบ้านแบบเปาะแปะ ต่างกันมาก อาจารย์ก็มีบทบาทต่างกัน

  ของจุฬาอาจารย์จะพานิสิตลงพื้นที่เองเป็นระยะๆ

แต่ของม.ภูมิภาค มีจดหมายฝากมาฉบับเดียว ตั้งแต่ต้นจนจบ ให้ใส่เกรดคะแนนให้เด็กด้วย อ.ไปเอ้อระเหยอยู่ที่ไหนก็ไม่ทราบ สงสารเด็กต่างจังหวัด

มันต่างกันจริงๆครับ ผมไม่รู้ว่ากลุ่มที่อยู่ต่างจังหวัดเอาเวลาไปทำอะไร

ทำไมถึงคิดและทำกับการศึกษาแบบดูแคลนการเรียนความรู้