คุณพนัส...บิดาของดิน-แดน

เป็นคำเอ่ยที่ปรารถนาเรียกออกมาจากจิตสำนึกจริง...

เรื่องราวในบันทึกนี้งดงามมาก... ในทัศนะของกะปุ๋ม การทำงานด้านจิตอาสา เป็นหน่อเนื้อที่พร้อมเติบโตขึ้นมาเป็นเมล็ดพันธุ์และต้นไม้ใหญ่...ซึ่งมีพร้อมอยู่แล้วในหัวใจของผู้คน...

หากว่าโอกาสและห้วงเวลาที่เหมาะสม กะปุ๋มมองว่าทุกคนพร้อมก้าวกระโดดมาร่วมกันเสมอ ดั่งเช่น จะเห็นได้ว่า ... เหตุการณ์สึนามิ หรือนากิส...ต่างเป็นการแทร็คมือเพื่อพลัดกันลงไปร่วมทุกข์และแบ่งปันdกันและกัน

และเราต้องก้าวออกให้พ้นจากวงที่เราพยายามขีดจำกัดล้อมรอบตัวเอง ... ผ่านหน่อเนื้อแห่งความเป็นมนุษยชาติออกไปให้ได้ ... ไม่มีวงที่แบ่งกัน หรือสะท้อนแห่งความเป็นพวกพ้อง ขอเพียงแค่วงเดียวอันเป็นวงแห่งจักรวาลที่ยิ่งใหญ่...ที่ไร้พรมแดน ไร้ความจำกัดและเงื่อนไข ... วงใหญ่ที่เหลือเพียงวงเดียว คือ วงแห่งการให้ ไม่ว่าจะมาจากแหล่งใด เชื้อชาติใด ... หรือมุมไหน ก็หลอมรวมมาเป็นวงเดียวกัน โดยปราศจากการตีตราประทับว่า คือ วงนั้น วงนี้ ... เพราะที่สุดแล้ว ในจุดเริ่มต้นของการจำกัดวง ปลายทางก็คงต้องไปแห่งวงใหญ่อยู่เช่นเดิม อันเป็นวงของจักรวาลแห่งดวงจิตของการเป็นผู้ให้

ขอบคุณ...ในเรื่องเล่าสดสดอันออกมาจากใจนี้

มิติที่เราพูดถึงที่ว่าทำไมเราถึงยังดำรงอยู่ ณ ที่เราเป็นอยู่นี้ ยังเป็นบทสนทนาที่รอการต่อเนื่องสานต่อในการแลกเปลี่ยนอยู่นะคะ

(^___^)