สองปันห้าร้อย ห้าสิบสองปี๋ เมินนานเต๋มที ฮอดปี๋นี้เจ้า
เปิกไจ้ล่วงลา ขดหากัดเป้า งัวตั๋วเปิ้งเฮา มนุษย์

อธิบดี ปี๋นี้วันปุ๊ด วันธงชัยยุทธ์ โสรี
วันศุกร์โลก๊ะ วินาศของปี๋ ศุกร์อุบาทว์มี ผ่อหื้อถี่แจ้ง
ถ้าจักหื้อดี ข้านี้ขอแถ้ง วันเสียวันแฮง ต้องนับ

โบราณเปิ้นมี จ๋ำหื้อดีครับ นับกั๋นหื้อได้ เสียวัน
เกี๋ยงห้าเก้านั้น เสียติ๊ดกับจั๋น เสียวันอังคาร ยี่หกสิบเจ้า
เดือนสามเดือนเจ็ด สิบเอ็ดแวดเข้า เสาร์ผัดโสรี คุรุ

สี่แปดสิบสอง เสียสองวารุ ศุกร์ปุ๊ดศุกโข วุธา
ผ่อหื้อไคว่เน้อ อย่าเพลอแต๊หนา วันแต๊วันดา เซาะหาหื้อได้
หากเป๋นวันศรี โจ้คดีไจ้ไจ้ ตุ๊กข์โศกโรคภัย หลีกป๊น

จักแต๊ก่อหา กั๋งขาเหลือล้น อันนี้ฮีตต้น ใผมัน
ส่วนตั๋วม่อนเฮ้ย เกยฮู้เกยหัน ก๋ารหามื้อวัน มันสรรค์เสริมสร้าง
บ่เชื่ออย่าสบ ลบหลู่เอ่ยอ้าง ฮ้ายเลาะต๋ามตาง วาต๊ะ

ทำได้ก็ดี บ่มีเสียละ ดับวาต๊ะได้ ปากลอง
วันดีหนึ่งแล้ว บ่แคล้วต้องสอง ทำต๋ามทำนอง ครองธรรมพระเจ้า
วันดีทำเสีย ตั๋วเหี้ยจักเข้า ดีสองปองเอา ไจยะ

วันเสียทำเสีย เพลียใจ๋แต๊ละ วันเสียดีกระ ยังดี
เลือกเอาเต๊อะครับ นับเป๋นวิถี ทำดีได้ดี วจี๋พระเจ้า
วันนี้ขอลา ไหว้สาผ่านเผ้า กราบลาหมู่เฮา ปี้น้อง

วันหน้าวันต๋า จักปิ๊กมาฮ้อง มาขานเอ่ยถ้อง แถมนอ
จบค่าวซอ อย่างย่อเต้าอี้ เต้าหนี้ขอลาไป ก่อนแลนายเหย.