"สำหรับดาวลูกไก่แล้วจะรู้อารมณ์ตัวเองเสมอค่ะ และเป็นบ่อยๆ เรื่องอารมณ์หดหู่แล้วตามด้วยรู้สึกเซื่องซึม (ไม่ถึงซึมเศร้า) แต่สิ่งที่แย่ที่สุดก็คือ เป็นคนที่ทุกข์หรือสุข แสดงออกมาบนใบหน้าทั้งหมด คนอื่นรู้หมดว่าเรากำลังรู้สึกอะไร ซึ่งไม่คิดว่าจะดีเลย ต้องปรับปรุงตัวอีกเยอะนะคะ เข้าใจว่านั่นหมายถึงยังไม่รู้จักการสะกดความรู้สึก รู้ตัว รู้การตามอารมณ์ตัวเองไม่ให้ตื่นเต้น-ตระหนกออกมานอกหน้า"

บางโอกาสการแสดงอารมณ์โดยเปิดเผยเป็นเรื่องที่จำเป็นและเห็นด้วยค่ะที่คุณดาวลูกไก่แสดงบางอารมณ์ออกมาทางสีหน้าบ้าง จะทำให้ผู้อื่นรับตัวเราตั้งแต่แรก  เชื่อวาอารมณ์ที่แสดงออกคงไม่ได้รุนแรงอะไร เพราะปกติคุณดาวลูกไก่มักจะใจเย็นอยู่แล้ว  คงมีบ้างที่อึดอัดคับข้องใจที่คนอื่นไม่ทันความคิดที่ลึกซึ้งของเรา  ศิลาก็เคยเป็นสมัยก่อนและเผลอถอนใจหลายครั้ง จนตอนหลังก็เปลี่ยนมุมมองใหม่

อาศัยประสบการณ์ที่ผ่านมา สังเกตว่าอารมณ์ขี้รำคาญ หงุดหงิดง่ายของตนเองจะเกิดขึ้นไม่บ่อยแล้ว น่าจะมาจากการมองโลกในมุมมองใหม่ 

การแก้ปัญหาอารมณ์ภายในของเราที่ต้นเหตุน่าจะเป็นเรื่องของการปรับโลกทัศน์ ... หากเราสะกดอารมณ์ไว้อาจจะทำได้บางชั่วขณะ เสมือนว่าไอน้ำจะพุ่งออกมาแล้วเรานำฝาหม้อมาปิดเอาไว้ ซึ่งเป็นการแก้ปลายเหตุ...อาจจะเป็นความเข้าใจของศิลาที่ยังไม่ถูกต้องเสียทีเดียว ต้องรอให้มีการพิสูจน์จากประสบการณ์ของกัลยาณมิตรหลาย ๆ ท่านร่วมกันค่ะ ตอนนี้ขอเชิญชวนคุณดาวลูกไก่คนแรกเลย มาฝึกการเปลี่ยนโลกทัศน์แทนการปิดฝาหม้อเอาไว้ อิอิ  ขำ ๆ ค่ะ สิ่งที่ศิลาเขียนคือสมมติฐานทั้งสิ้นค่ะ รอการปฏิบัติซ้ำ ๆ

อยากมีธรรมจัดสรร(บ่อยๆ) อย่างคุณศิลาค่ะ ที่มีโอกาสเข้าหาพระธรรมด้วยการลงมือปฏิบัติ

เพิ่งหัดคลานอยู่ค่ะ โชคดีที่ได้คู่ทางธรรมที่ดีงามคอยตักเตือนอยู่เสมอ และเราก็โน้มใจฟังอยู่เรื่อย ๆ วันไหนไม่มีใครมาเทศนาให้ฟัง ก็โทร ไปก่อกวนให้เขาต้องเทศน์ให้ฟัง...แปลกแต่จริงค่ะ ชอบถูกทุบ สงสัยเคยเป็นกระท้อนมาก่อน