สวัสดีค่ะ

อ่านแล้วนึกถึงความหลังค่ะ ครูต้อยเคยช่วยพ่อผ่าฝีคนไข้ ที่บ้าน เวลานั้นที่โรงพยาบาลบ้านแพ้วยังเล็กมาก ไม่มีเวรเลยคนไข้ก็พากันนั่งเรือมาที่บ้านร้องเรียกคุณหมอช่วยด้วย แถมฟ้องด้วยว่าเวรพยาบาลไม่อยู๋ พ่อครูต้อยหัวเราะขำบอกว่าโธ่พยาบาลก็กลับไปดูลูกบ้างซิ มาขึ้นมาจะทำให้ แล้วครูต้อยก็ได้ช่วยพ่ออื้อฮือ สุดจะกล้ำกลืนเลยค่ะ เป็นถาดๆเลยน้ำหนองนี่ร้ายจริงๆ แล้วก็ดูพ่อแหย่หมุดผ้าก๊อดลงไป พ่อบอกว่าวันหลังจะได้ช่วยพ่อได้ และวันต่อมาเมื่อตนไข้มาชะแผล ครูต้อยก็ได้รับอนุญาตให้ทำหน้าที่นี้แทน เพราะพ่องานเยอะมากขอบคุณค่ะ ที่ทำให้รำลึกความหลังแบบมีความสุข