ชีวิตที่ก้ำกึ่งระหว่างความเป็นและตาย

ก็มีคนบอกว่า “...สิ่งที่เราควรกลัวไม่ใช่การตาย แต่เป็นการมีชีวิตอยู่ต่อไป...”

........

เรารู้จักกันครั้งแรก เพราะอ.แหวว พาแม่ทัพและขุนพลที่ทำงานเรื่องไร้รัฐไร้สัญชาติจำนวนหนึ่งมาให้ทีมสื่อได้รู้จัก ณ หาดแม่รำพึง จ.ระยอง 18-20 มีนาคม 2548 วันนั้นใหญ่ทำให้เรารู้จักชีวิตของครูดอยคนหนึ่งที่ทำมากกว่าการสอนชีวิต คือให้ชีวิตที่มีสิทธิและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์แก่ชาวบ้าน

จากนั้น...เราก็ร่วมเดินทางกันมา ไปพร้อมกันบ้าง ไม่พร้อมบ้าง แต่ระหว่างทางเราต่างเก็บเกี่ยวความรู้และรอยยิ้มจากชาวบ้าน เป็นพลังและกำลังใจที่จะเดินทางต่อ

วันนี้ “ใหญ่” ทำให้เราประจักษ์ “คนเล็กหัวใจใหญ่” ที่ใช้ชีวิตประจำวันและมีลมหายใจเพื่อคนอื่นนั้นมีค่ายิ่งนัก โดยรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม คุณค่า ความรู้ และความทรงจำที่ทุกคนมีร่วมกันต่อใหญ่ มันกลายเป็น “ไม้ต่อ” ให้คนอื่นๆ เดิน และวิ่งไปสู่จุดหมาย “การพัฒนาสถานะบุคคลเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีของชาวบ้าน”

ขณะที่คนจำนวนมากจากไปโดยไม่ทิ้งไว้แม้แต่ความทรงจำ

เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว การมีชีวิตอยู่ต่อไปก็ไม่ใช่เรื่องง่าย..

หลับสบายเถอะนะค่ะ มีน้องๆ เพื่อน และคนทำงานที่พร้อม “รับไม้” ต่อแล้ว

แจง-ฐิตินบ โกมลนิมิ

28 เมษายน 2552