คิดถึงคนหัวใจ "ใหญ่"

การเดินทางบนสายงานสถานะบุคคลกับคนชนเผ่า เป็นเรื่องยิ่งใหญ่ และยากลำบาก พี่ใหญ่เป็นคนหนึ่ง ที่เป็นแบบอย่างให้น้องๆ รุ่นต่อๆ มาได้เห็นว่า ไม่ว่าเราคิดว่าตัวเองเหนื่อย ลำบาก หรือท้อเพียงใด ยังมีคนที่ทำงานหนักกว่าเรา เหนื่อยกว่าเรา โดยไม่บ่น ไม่เลิก ไม่ท้อ แม้เส้นทางชีวิตจะพลิกผันไปทางไหน พี่ใหญ่ยังมีเรื่องสัญชาติในหัวใจ มีความห่วงใยคนไร้รัฐไร้สัญชาติ เพื่อนร่วมทาง และชาวบ้านเสมอ

ในวันที่หัวใจดวงใหญ่นี้หยุดพัก โดยไม่ได้ส่งสัญญาณเตือนพวกเราล่วงหน้า ทุกคนใจหาย

เมื่อวันที่ 18 เมษา ยังเจอพี่ใหญ่ที่ธรรมศาสตร์ ที่วงแม่อาย ยังยืนฟังพี่ใหญ่คุยเรื่องปวดหลัง "เด็กๆ" ที่เริ่มจะแก่ได้ถอดบทเรียนจากชีวิตพี่ใหญ่ ไปจัดกระเป๋าให้เบาลง เปลี่ยนท่าทำงานหน้าคอม โดยไม่มีใครคิดว่า ไม่ถึงสิบวันต่อมา เราจะมาร่วมถอดบทเรียนบทเศร้าเคล้าน้ำตา ว่าด้วยความเป็นจริงของชีวิต ความไม่แน่ไม่นอนของชีวิต

ขอบคุณสำหรับบทเรียนชีวิต พี่ใหญ่เป็นครู(ดอย)จริงๆ แม้กระทั่งวันนี้ที่พี่ไม่อยู่แล้ว พี่ก็ยังทิ้งบทเรียนมากมายไว้ให้คนข้างหลัง

เดินล่วงหน้าไปก่อนนะคะ ไม่ต้องห่วงภารกิจและมวลมิตรข้างหลัง เราจะดูแลชาวบ้าน ดูแลกันและกันต่อไป

คำบอกลาคงไม่จำเป็น เมื่อเราเลือกที่จะอยู่ในทางสายนี้ เมื่อใดที่เราทำเพื่อ "ชาวบ้าน" พี่ใหญ่ก็จะอยู่ตรงนั้นกับเราเสมอ