ความเห็น: ๒๒๙. นักเรียนธรรมาภิบาล

แวะมาสวัสดีครูคิมยามสายใกล้เที่ยงค่ะ
มาบอกให้รู้ว่าครูแจ๋วสบายดี หลังจากวันไปปลูกป่าชายเลนที่บางปูเมื่อเข้าค่าย ฯ วันที่ 21 เมษายน 2552
วันนั้นเมารถแทบตาย ต้องไปเช่าบ้านพักนอนเกือบ 3 ชั่วโมง หมดค่าเช่าไปสามร้อยบาท ห้องพัดลม เหมือนนอนในเตาอบเลย...
แต่ก็ต้องนอน นอนอยู่คนเดียว รอเพื่อน ๆ ไปปลูกป่ากัน
ใจเต้นเร็วและแรงมาก ยิ่งเงียบ ๆ เหมือนเสียงหัวใจที่เต้นนั้นมันดังอยู่นอกร่างกาย
คิดว่าจะต้องตายอยู่คนเดียวในบ้านพักหลังนั้นเสียแล้ว
อุ่นใจอยู่หน่อยที่บอกทางทีมงานว่า พี่ไม่ไหวแล้ว ขอพักก่อน มีอะไรให้โทรมานะ
คิดเสียว่าถ้าเขาโทรมาแล้วเรามีอันเป็นไป รับโทรศัพท์ไม่ได้ เขาคงไม่ใจดำ ปล่อยเราไว้อย่างนั้น
ปลูกป่าเสร็จเขาโทรมา อาการค่อยยังชั่ว จึงออกไปร่วมกิจกรรมช่วงท้ายได้นิดหน่อย
ขากลับนึกว่าจะดีขึ้น กลับเมารถอีก
เกือบกลับไม่ถึงที่พัก
เมื่อถึงที่พัก ลงรถ ยืนแทบไม่อยู่ เหมือนตัวมันลอยไปซ้าย ไปขวา บังคับตัวไม่ได้ ต้องยึดต้นไม้ใกล้ตัวไว้สักพัก จึงค่อยดีขึ้น
ได้ยินน้อง ๆ หลายคน บ่นว่ามีอาการเดียวกันกับครูแจ๋ว...
จึงค่อยโล่งใจว่าคงไม่เกี่ยวกับสุขภาพของเราทั้งหมด
อาจเป็นเพราะสภาพอากาศที่ร้อนจัด รถติด พวกเราจึงเกิดอาการอย่างว่า
ครูแจ๋วเป็นมากหน่อย เพราะสุขภาพไม่เต็มร้อย
ในรูปที่บอกว่าสนุกสนานมากค่ะ นั่นเพิ่งออกเดินทางค่ะ ยังเฮฮาปาร์ตี้อยู่
พอทีมงานแจกข้าวกล่อง (ข้าวกลางวัน) ทานยังไม่หมดกล่องดี ก็เริ่มเกิดอาการ
และนับแต่วินาทีนั้นมา ความสนุกสนานก็หายวับไปกับตา
จึงรายงานข่าวมาเพื่อทราบค่ะ