เจริญพร จ้า

อาจารย์ Vij ว่ามา ก็มีความเห็นแว๊บขึ้นมา ก็จะวิจารณ์ความเห็นเพิ่มเติมเล็กน้อย (แบบว่าบางทีก็แว๊บขึ้นมา บางทีก็ไม่แว๊บ ประมาณนั้น) โดยการนำมาเปรียบเทียบกับคำสอนทางพระพุทธศาสนา

เรื่องการใช้ความเพียรพยายามเพื่อแก้ปัญหานั้นเป็นเรื่องธรรมดา ดังพุทธศาสนสุภาษิต

วายเมถว  ยาว นิปทา ควรพยายามจนกว่าประสบความสำเร็จ

วิริเยน ทุกฺขมจฺเจติ บุคลล่วงทุกได้ด้วยความเพียร

ส่วนประเด็น พฤติกรรมติดตัว นี้ ศัพท์ธรรมะ เรียกว่า วาสนา แปลว่า เป็นที่อยู่ (ต้องอธิบายอีก แค่นี้ไม่รู้เรื่อง 5 5 5) หมายถึง ขันธปัญจกะเป็นที่อยู่อาศัยในกาลก่อน (ยังไม่รู้เรื่อง ยากส์จริงๆ นะ ในการอธิบาย 5 5 5)

อธิบายว่า ขันธ์ห้า คือ กายและใจซึ่งประมวลมาเป็นตัวตนของเราในกาลก่อน ที่เราเคยมีเคยเป็นในการก่อน ซึ่งอาจเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ก็ได้ สรุปว่า พฤติกรรมในการก่อนของเรานั่นเอง ศัพท์ธรรมะเรียกว่า วาสนา (ศัพท์นี้คนไทยก็ใช้กันติดปาก แต่มักจะเข้าใจง่ายๆ ว่าเป็นเวรกรรม ประมาณนั้น)

วาสนา หรือพฤติกรรมที่เคยประพฤติในการก่อนแล้วติดตัวมานี้ ตามหลักพระพุทธศาสนาถือว่า พระพุทธเจ้าเท่านั้น จึงสามารถละได้หมด นอกจากนั้นไม่สามารถละได้หมด เช่น พระอรหันต์บางรูป เวลาเดินชอบกระย่อง คล้ายๆ ลิง เพราะเคยเกิดเป็นลิงมาหลายร้อยชาติ ...ประมาณนี้ แหละ

เรื่องนี้ ไม่อาจพิสูจน์ได้เชิงประจักษ์ แต่อาจเป็นอุทาหรณ์ได้ว่า เรื่องพฤติกรรมติดตัวนี้เป็นสิ่งแก้ไขได้ยากส์.... จ้า

เจริญพร