ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นของ คุณเมตตา วัฒนธรรมของการเป็นอาจารย์ส่วนหนึ่งด้วยมังค่ะ

 ได้เคยถาม อ. ประพนธ์ ตอนมาบรรยายที่ มก. ว่า การจัดการความรู้นี้นำมาใช้ กับกลุ่มอาจารย์ได้หรือไม่ อาจารย์ก็ตอบเลี่ยง ๆ ว่าส่วนใหญ่ที่ประสบความสำเร็จจะเป็นบุคลากรสายสนับสนุน

  ยังสนใจ Model ของคณะแพทย์อยู่เหมือนกันว่าใครคือผู้มีส่วนร่วมมากที่สุดระหว่างแพทย์กับพยาบาล

 แต่เรื่องแบบนี้บันทึกไว้ก็ไม่ค่อยได้ประโยชน์เท่าไร

  ซึ่งก็กำลังรอว่า Blog ของสำนักประกันฯ จะเกิดได้อย่างไร ซึ่งวัตถุประสงค์อยากให้เจ้าหน้าที่ได้เขียนเรื่องที่เกิดจากการทำงาน แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีคนอ่านเท่าไร

   ละครเกาหลีเรื่อง แดจังกึม มีเรื่องดี ๆ สอนอยู่หลายอย่างด้วยกันนะคะ การจดบันทึกเป็นเรื่องสำคัญ และ บันทึกในอดีตก็มีประโยชน์ต่อปัจจุบันเช่นกัน

   ในการศึกษาประวัติศาสตร์ของไทยเราก็จะต่างมุมนะ ไม่ทราบเหมือนกันว่ายังสอนกันแบบท่องจำหรือไม่