สวัสดีครับคุณ pis.ratana

ในความเห็นของผมนะครับ (เป็นความเห็นที่ถูกกระตุ้นขึ้นมาจากการอ่านบทความเรื่องเกมความรุนแรงนั่นแหละครับ) การใช้ความรุนแรงน่าจะเริ่มมาจากความรู้สึกที่ว่า รุนแรงสามารถตอบโต้ด้วยความรุนแรงได้ ทั้งสองฝ่าย(รัฐบาลและเสื้อแดง) รู้ช่องโหว่ในด้านจิตใจที่เป็นความเชื่อของประชาชนทั่วไปคือ การโต้ตอบถือเป็นการป้องกันตัวด้วยความชอบธรรม

ทำไมนี่จึงเป็นช่องโหว่ในด้านจิตใจ?

เพราะมันกลายเป็นว่า หากคิดจะใช้กำลังทำอะไรสักอย่าง เพียงแต่หาข้ออ้างเรื่องความชอบธรรมให้ตน ก็จะได้รับการสนับสนุนจากฝูงชนทันที  ตัวอย่างเช่น

• การล้มประชุมอาเซียน โดยที่มีรูปของเนวินซ้อนมอเตอร์ไซค์ที่พัทยา สร้างความเชื่อว่าเนวินอยู่เบื้องหลังของเสื้อน้ำเงิน แล้วก็สร้างความชอบธรรมให้กับการล้มการประชุมอาเซียน  เนวินไปทำอะไร สั่งการเสื้อน้ำเงินจริงหรือเปล่าก็ไม่มีหลักฐานชัดเจน หรือถึงจะสั่งจริง ก็อาจจะไม่ใช่คำสั่งของรัฐบาลก็ได้
• การใช้ความรุนแรงที่สามเหลี่ยมดินแดง  และขณะเดียวกันมีคลิปแท็กซี่ชนทหารหลุดออกมา สร้างความเชื่อว่าเสื้อแดงเป็นฝ่ายเริ่มก่อน (หากฟังดีๆ จะรู้เพิ่มขึ้นอีกว่า ผู้อัดคลิปนั้นเป็นคนที่เกลียดเสื้อแดงอยู่แล้ว มีการเลือกนำเสนอเฉพาะส่วนหรือเปล่าก็เป็นอีกคำถาม?)

ผมไม่ได้บอกว่าใครถูกใครผิด แต่ส่วนหนึ่งที่วิธีนี้ใช้ได้ผล ก็เพราะว่าการมีอยู่ของกลุ่มชนที่เสพสื่อแบบไม่ยั้งคิด เช่น การเห็นภาพของเนวินแล้วสรุปว่าเป็นคำสั่งจากนายกฯโดยทันที หรือ การเห็นคลิปแท็กซี่ชนทหารแล้วเชื่อโดยทันทีว่าเสื้อแดงเป็นฝ่ายเริ่มเกม เป็นต้น  บุคคลเหล่านี้กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของ "เกมความรุนแรง" เป็นผู้สนับสนุนที่แต่ละฝ่ายนำมาสร้างความชอบธรรม