ขอบคุณสำหรับบทความนี้ครับ ขออนุญาตว่าจะเก็บเกี่ยวไปสอนนักเรียนแพทย์และคนอื่นๆ ด้วย

มีบางประเด็นที่ขอแจมไว้ด้วยนะครับ

ที่โรงพยาบาลพุทธชินราชเราก็คุยกันถึงเรื่องการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย มีหลายหน่วยหลายวงที่คุยกัน ที่คุยในส่วนที่ KM เกี่ยวข้อง เราเห็นพ้องกันว่า เราควรจะหาทางทำให้ผู้ป่วยรู้ตัว (ด้วยวิธีที่ดี) เพื่อเตรียมตัวเตรียมใจทั้งคนไข้และญาติ เราคิดว่าการตายดีคือ ตายแบบไม่เจ็บปวด ไม่อดตาย ไม่ทรมาน และควรตายแบบหมดห่วง ได้เตรียมเรื่องต่างๆ เช่นจัดการหนี้สิน วางแผนอนาคตลูก หรือเคยโกรธกับใครก็ให้อโหสิเสียก่อน อยากเจอใครก็ได้เจอก่อน ได้ทำสิ่งที่อยากทำแต่ยังไม่ได้ทำ (คนไข้หลายคนอยากทำบุญ ระยะหลังนี้จึงเห็นหลายโรงพยาบาลนิมนต์พระเข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมต่างๆ มากขึ้น เช่นไปรับบาตร ฯลฯ) เมื่อเราพยายามทำ ก็ทำให้เกิดความสุขและความรู้สึกดีๆขึ้น ทั้งต่อเจ้าหน้าที่ คนไข้ และญาติ

เรามีคนไข้บางคนที่เตรียมตัวตายขนาด เตรียมเครื่องแต่งตัว ร่างคำกล่าวสุนทรพจน์ให้อ่านให้แขกที่มาร่วมงานศพของตนฟัง วางแผนชีวิตของผู้เกี่ยวข้องกับตัวเองทั้งหมด แล้วตายอย่างหมดห่วงครับ ดังนั้นสุขคติก็เป็นที่หวังได้