สวัสดีครับ .. พอมีเวลาบ้างแล้วใช่มั้ย ?

     ที่ว่า ... คนเมื่อก่อนนั้น มีอะไรก็แบ่งปันกัน ไม่ว่าจะเป็นแกง ต้ม ขนม ผลหมาก รากไม้ เมื่อได้มาก็แบ่งปันกัน ตามทีมี
    เรื่องแบบนี้ เป็นบรรยากาศที่ผมได้เห็นเป็นปกติตอนเป็นเด็ก  เขาอยู่กันแบบญาติ มีอะไรก็แลกเปลี่ยนแบ่งปันกัน  และทำแบบ พอเพียง พอเหมาะ ด้วย .. ตัวอย่างเช่น แม่ผมปลูกพลู(ที่ใช้กินกับหมาก) ไว้เยอะ คนบ้านอื่นก็มา หาพลู กันบ่อย วิธีการก็คือ นำของที่บ้านเขามี เช่นปลาที่หามาได้จากพรุ หรือมะพร้าว ฯลฯ มาให้เรา  พอเห็นเขาเดินมาแม่จะถามทักทายเช่น .. จะไปไหนล่ะ .. กินข้าวยัง .. คำตอบก็ว่า .. จะมาหาพลูไปกินสักหน่อย .. พลางก็เอาของที่ถือมา วางให้  ถ้าแม่ว่างก็จะไปเก็บไบพลูทำเป็นมัดเป็นกำให้เขา .. แต่ที่ประทับใจได้แก่ตอนที่แม่ไม่ว่าง ทำอะไรติดพันอยู่ จะบอกว่า "ไปเก็บเอาเองเลยนะ" คนที่มาหาก็จะเดินไปที่ร่องพลูและเก็บใบพลูที่บ้านเราไป และที่น่ารักที่สุดก็คือ เขาจะรู้ประมาณ ว่าควรเอาไปสักแค่ไหนถึงจะพอเหมาะพอดี  ไม่โลภมาก .. บางทีแม่เห็นน้อยไปก็บอกให้เก็บเพิ่มอีก .. ต่างฝ่ายต่าง อยากให้  มากกว่า อยากได้  และนั่นคือโลกแห่งการเรียนรู้ที่มีค่าของผมเลยล่ะครับ เพียงแต่เพิ่งรู้สึกเอาเมื่อหลายสิบปีผ่านไปแล้ว.