อ่านแล้วไม่ได้คิดอะไรนะคะ
ไม่ได้อิจฉาคะอะไรสักนิดเลยคะ

แต่มีสิ่งที่คิดอยู่กลับเป็นเรื่องของวัตถุนิยมคะ
เราไปยกย่องคนนี้ทางวัตถุนิยมตอนเขาอายุ 65 ปี ขึ้นไป

แต่เราไม่ได้คิดเลยว่าเมื่อเขามีช่วงอายุระหว่าง 1-64 ปี นั้น
เขาทำอะไรบ้าง ทำไมช่วงนั้นจึงผิดหวังล้มเหลวมาโดยตลอด
เขาทำอะไรอยู่บนหลักการหรือไม่ เขาเป็นคนดีมีคุณธรรมหรือไม่
ไม่มีใครสนใจเรื่องเหล่านี้เลย มันเป็นเรื่องผิดปกติที่คนล้มเหลวมาตลอดชีวิต
มีใครใส่ใจค้นหาเรื่องราวเหล่านี้หรือไม่

ทุกวันนี้คนเรามองแค่วัตถุนิยมจริงๆคะ
ขออภัยนะคะที่คิดนอกกรอบ

ตอนนี้กำลังสนใจเรื่องทำอย่างไรที่จะสร้างจิตสำนึกด้านคุณธรรมและจริยธรรมให้คนในชาติอยู่คะ