สามปีก่อน ตอนแรกเริ่มจะหัดเขียนร้อยแก้ว บทความ และ ข้อความเกี่ยวกับสุขภาพทั่วไป

เกิดความไม่มั่นใจอย่างมาก เพราะช่วงเวลานั้น ถนัดแต่เขียนกลอน แบบสด ๆ คือ นึกแล้วเขียนสด

มีความรู้สึกส่วนตัวว่า กลอน หรือร้อยกรองเราสามารถรวบรัด รวบความคิดเห็นได้ด้วยคำน้อยคำ

แต่บทความ ข้อเขียนแบบร้อยแก้ว ต้องมีการวางแผนบทนำ, เนื้อความสำคัญ, เนื้อความรอง, เนื้อความส่วนกินใจและอาจต้องมี การอ้างอิงฯลฯ

จนพบครูของผู้เขียนท่านหนึ่งคือ

คุณครูสุธีร์ พุ่มกุมาร

ซึ่งท่านเป็นนักกลอนมือรางวัล และเป็นนักเขียนเรื่องสั้นมือฉมัง

เอ่ยฝากเนื้อฝากตัวเป็นศิษย์

ท่านบอกสั้น ๆ ว่า "คุณหมอลองเขียนอะไรก็ได้ให้ครูดูสักชิ้น"

จึงเกิดเรื่องนี้ขึ้นมาในอีกสิบนาทีหลังจากคุยกับครู

คุณครูนำลงหนังสือและเวบไซต์ของสมาคมนักกลอน

เป็นผลงานของดิฉันชิ้นแรกที่ออกนอกเขตจังหวัดและหน่วยงาน

จึงรัก"เถาอัญชัน" เป็นพิเศษ ค่ะ