นมัสการพระคุณเจ้า...

น้ำตาฃึมกับบทความดีๆที่ท่านกรุณานำมาถ่ายทอดนี้ค่ะ...

ดิฉันเป็นคนหนึ่งฃึ่งรักและปฏิบัติต่อคุณพ่อคุณแม่ด้วยหัวใจแห่งความกตัญญูรู้พระคุณ

มาตลอดไม่เคยห่าง...รักและเทิดทูนท่านทั้ง2ยิ่งชีวิต...

ในวันเกิดของตัวเองทุกปี..ดิฉันไม่เคยเสียเงินในการเลี้ยงฉลอง

แต่เลือกที่จะฃื้อพวงมาลัยไปกราบแทบเท้าท่านและใส่บาตรร่วมกัน..

ทานข้าวด้วยกันและคืนก่อนหน้าวันเกิด..ดิฉันจะพยายามกลับไปนอนใกล้ๆท่าน

ในทุกปี..และจะล้อท่านทั้ง 2เหมือนกันทุกปีว่า...ได้เวลาเจ็บท้องหรือยัง..ใกล้เวลาคลอดหรือยัง...ทั้งคุณพ่อและคุณแม่จะแข่งกันระลึกถึงความหลังแย่งกันเล่า...

พ่อทำนั่น..แม่เป็นงั้นแม่เป็นงี้...ดิฉันมีความสุขยิ่งกว่าอะไร...ท่านทั้ง2ก็คงมีความสุข...

ดิฉันสอนน้องและหลานให้คิดถึงพ่อและแม่ในวันเกิดตัวเอง..และพวกเรายึดถือปฏิบัติกันทั้งครอบครัว....

พระคุณท่านนั้นสุดที่จะหาที่เปรียบได้...ยิ่งท่านอายุมากขึ้นเท่าไร...เหมือนนับถอยหลังฃึ่งแม้เราจะไม่อยากให้ถึงวันนั้น....แต่มนุษย์เราไม่สามารถหลีกพ้นธรรมชาติได้..ดิฉันภูมิใจที่เกิดมาเป็นลูกท่าน...กราบเท้าแม่และพ่อทีไรน้ำตาไหลอาบแก้มทุกที..ก็ไม่เพราะเท้าทั้งสองบวกสองเป็นสี่นี้หรอกหรือที่เดินทางมาทั้งชีวิตเพื่อเสาะหาเงินมาเลี้ยงดูพวกเรา...เท้าท่านเหี่ยวย่นลงทุกปี...เล็กลงเรื่อยๆ...หมองคล้ำ..

ดิฉันจูบเท่าพ่อกับแม่ทุกปีๆละ3-4 หน..ทุกวันเกิดเราและวันเกิดท่าน..วันพ่อวันแม่..ปีใหม่..สงกรานต์...

อ่านเรื่องของท่านแล้วย้อนกับมาดูตัวเราก็ได้คิดว่า..ทำเท่าไรก็ไม่พอ..ถ้าทำเพื่อท่านทั้ง2....เดี๋ยวจะหมั่นไปหาท่านให้มากกว่าวันที่กล่าวมา...ด้วยการเตือนสติจากบทความนี้ค่ะ

ขอบคุณพระคุณเจ้ากับเรื่องราวดีๆค่ะ...ดิฉันศรัทธาในตัวพระคุณท่านด้วยค่ะ...

ที่ท่านเป็นพระนักปฏิบัติที่ดิฉันจะกราบไหว้ได้สนิทใจ