พี่โก๊ะคนดี...

ขอบคุณมากค่ะสำหรับบทกลอนนี้  อย่างที่พี่โก๊ะเคยบอกมิมว่า นักรบ..จะต้องเผชิญกับความยากลำบาก การที่จะเป็นนักรบที่ดีได้ ต้องหมั่นฝึกฝน อดทน เพียรพยายาม จึงจะสามารถเป็นนักรบที่ดีได้  และนี่ก็เป็นอีกบทพิสูจน์หนึ่งของวิถีแห่งนักรบ  หากมิมไม่สามารถผ่านเรื่องนี้ไปได้ นั่นก็แสดงว่า มิมไม่มีคุณสมบัติพอที่จะกล้าก้าวไปสู่เส้นทางแห่งนักรบได้  หากวันนี้ผ่านมันไปได้ นั่นก็เป็นเพียงบันไดเริ่มต้นที่เราจะกล้าก้าวในบันไดขั้นต่อไป....

มิมใส่ใจกับ ผู้หวังดี คนนี้ค่ะ  แต่จะไม่เก็บมันมาเป็นปัญหาของตัวเอง จนทำให้ไม่สามารถที่จะเดินหน้าต่อไปได้  การที่ผู้หวังดีคนนี้ส่งข้อความแบบนี้มาถึงมิม ก็ต้องขอบคุณเขาบ้าง ที่ทำให้เราได้เรียนรู้สังคมอีกรูปแบบหนึ่ง อย่างที่เราไม่เคยเจอ เมื่อเรียนรู้มันแล้ว ก็ต้องทำความเข้าใจกับผู้คนให้มากขึ้น   ไม่ว่าผู้หวังดีคนนี้จะเป็นใครก็ตามอาจจะเป็นคนใกล้ๆ ตัว หรือเป็นคนในโลกเสมือนแห่งนี้  เขาก็เป็นอีกคนหนึ่งที่อยู่ร่วมสังคมกับเราเพียงแต่เขาอาจจะขี้ขลาดไปหน่อยที่ไม่กล้าจะเปิดเผยตัวเอง  เขาทำให้เราได้เรียนรู้หลายๆ แง่มุมของสังคม จึงควรต้องขอบคุณเขาบ้าง  จริงไหมค่ะ...

อย่างที่พี่โก๊ะบอก เขาคิดอย่างไรก็เรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของเราสักหน่อย   ทำไมต้องเก็บมันมาเป็นปัญหาของชีวิตด้วย  ในเมื่อเขามีเจตนาไม่ดีก็รู้อยู่  เขาจึงไม่มีคุณค่าพอจะทำให้ชีวิตเราเศร้าหมองหรอกค่ะ

มิมเชื่อมั่นในตัวเองว่า ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาในโลกเสมือนแห่งนี้ มิมไม่ได้เป็นอย่างที่ผู้หวังดีคนนี้กล่าวอ้าง และก็มั่นใจว่าตัวเองคิดและกระทำแต่ในสิ่งที่ดีที่ถูกที่ควรมาตลอด  และไม่เคยบังอาจไปตัดสินคนอื่นแบบนี้ 

กรรมใดที่มิมและผู้หวังดีคนนี้มีต่อกัน มิมขออโหสิให้ทุกประการ

ขอบคุณพี่โก๊ะมากนะคะสำหรับกำลังใจ แต่อย่างห่วงหรือกังวลนะคะ มิมอยู่ได้และไม่เป็นอะไรเลยค่ะ.....

รักพี่โก๊ะค่ะ