สวัสดีค่ะท่าน
ก่อนอื่นแป๋มต้องขอชื่นชมท่านมากๆ ที่ใส่ใจกับความรู้สึกของศิษย์ที่กำลังผจญกับภาวะกดดัน จากผู้บริหาร เพื่อนครู แม้กระทั่งตัวเองที่สับสน จนถึงบทสรุปสุดท้ายที่แป๋มและใครอีกหลายคนไม่อยากจะได้ยิน น่าเสียดายครูที่มีอุดมการณ์แบบนี้ อยากให้มาคุยกับพี่ทางเมลล์ก็ได้นะคะ เพราะบางเรื่องอาจมีผลกระทบกับใครหลายคน ด้วยเราอยู่ในสังคมที่สวมหน้ากาก หลอกกันไปมาอย่างไม่รู้จบ อยากให้กำลังใจ เพราะอย่างน้อยครูแป๋มก็ได้พิสูจน์ความเชื่อของตัวเอง และ
ยังทำให้ "เด็กห้องท้าย" ได้รับการยอมรับก่อนที่ครูแป๋มจะย้ายไปจากเขาด้วยความจำเป็นค่ะ แต่เด็กเมื่อเราฝึกให้เขามีความหนักแน่นในจิตใจ มั่นใจในสิ่งที่เขาทำว่าถูกต้อง การที่เขามี "ทุนทางสังคม" ต่ำจะเป็นพลังให้เขาไม่ย่อท้อต่อคำครหา ขอเพียงครูอยู่เคียงข้างเมื่อยามเขาอ่อนแอ ให้กำลังใจลุกขึ้นมาสู้ใหม่ เอาบทเรียนนั้นมาสอนใจไม่ให้หลงทาง ปล่อยให้เขาค่อยๆพบอุปสรรคและแก้ไขด้วยตัวเขาเองบ้าง ไม่ช้าค่ะ "เด็กห้องท้าย" จะเป็นดังที่ครูแป๋มได้ชื่นใจ อยากให้คุณครูชื่นใจแบบครูแป๋มบ้างจังเลยค่ะ
อดทนนะคะ เรื่องแบบนี้แม้จะเห็นผลช้า แต่เมื่อสำเร็จแล้ว ความเหนื่อย ความอ่อนล้า รับรองหายเป็นปลิดทิ้งค่ะ ยังไงก็แวะไปที่บล็อก "ครูแป๋ม" บ้างนะคะ แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันค่ะ ดีใจมากเลยที่มีครูที่เป็นแบบเดียวกันเหลืออยู่ค่ะ
ครูแป๋ม