เรียนท่านอจ.สมบูรณ์,คุณกัญญาพร,เจ้าชาย

ขอบคุณที่เข้ามาร่วมแสดงความเห็นค่ะ..จิตวิทยาตอนนี้เปลี่ยนคำนิยามไปๆมาๆขึ้นอยู่กับว่าเรากำลังอ่านแนวคิดของนักจิตSchoolไหนจะเป็นพวกจิตวิทยาการทดลอง หรือพวกจิตวิเคราะห์หรือพวกจิตวิทยาเชิงพฤติกรรมฯลฯ.

ในส่วนพวกนักจิตวิทยาที่ทำงานตามโรงพยาบาล,สถานพินิจเราจะสนใจในแง่มุมของการเอาไปใช้ดูแลผู้มีปัญหาทางจิตใจไม่ว่าหนักหรือเบา

แต่เมื่อทำเคสไปในระดับหนึ่งเราจะรู้สึกว่าแค่หลักการทางจิตวิทยาอย่างเดียวไม่พอ...

แม้กระทั่งการดูแลจิตใจของตัวผู้ให้บริการเองบางทีเราก็ติดหลุมดำทั้งแบบรู้ตัวและไม่รู้ตัว..ถ้าไม่ก่อทุกข์ให้ใจตัวเองบางทีก็ก่อทุกข์ให้ผู้อื่น

..นับเป็นอันตราย/ความเสี่ยงในการทำงานที่เกี่ยวข้องกับคนทำอย่างไรที่เราจะสามารถทำงานไปและดูแลจิตใจของตนไปได้ด้วย..

สิ่งหนึ่งที่พวกนักจิตวิทยารุ่นดิฉันได้ลองทำมาระยะหนึ่งแล้วและรู้สึกดีมากๆก็คือการเรียนรู้และปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานค่ะเพราะมันทำให้เราเข้าใจตัวเองชัดเจนมากขึ้นก่อนที่จะไปทำงานเกี่ยวข้องกับคนอื่น