ครั้งหนึ่งในชีวิต (ตอนนั้นยังเป็นนักเรียนมัธยม..ยังไม่ได้ทำงาน)  ไปไหว้หลวงพ่อโตวัดกัลยา.. (ซำปอกง)  และในใจคิดว่าตัวเองมีปัจจัยน้อย ก็ตั้งใจไว้ว่า จะทำบุญตามที่มีนี่แหละ.. (แบบไม่ค่อยสบายใจที่ต้องคิดอยู่ในใจพูดออกมาไม่ได้)   เพราะการที่เราเข้าวัด มีการเดินบนดินของเขตวัด เท้าก็จะติดดินในวัดออกมาด้วย..  มีการได้เข้าไปใช้สถานที่ อาจมีน้ำไฟในวัด..  มีการรับรู้ความร่มเย็นเป็นสุขของวัด ซึ่งวัดอาจมีค่าใช้จ่าย..  ดังนั้น ความคิดของตัวเองคือ เมื่อเข้าวัด ต้องทำบุญ ไม่มากก็น้อย  1. เพื่อเป็นการบำรุง-รักษา..สืบต่อพระพุทธศาสนา  2. เพื่อใช้หนี้สงฆ์..

แล้วก็เสี่ยมเซียมซี (ต้องทำบุญค่าเซียมซีหลังจากเสี่ยงเสร็จด้วย เป็นปกติของตัวเอง)  ไม่ได้อธิษฐานหรือพูดสิ่งที่ไม่สบายใจให้ใครรู้เลย..

ในเซียมซีที่เสี่ยงได้  มีคำพูดออกมา 1 คำพูด คือ

..จงทำบุญแต่พอประมาณจิต..