ขอบคุณน้อง ปภังกร วงศ์ชิดวรรณ ที่แวะเข้ามาทักทายค่ะ สบายดีนะคะ...ไม่ได้ทักทายกันนานโขแล้วนะคะ คิดว่าลืมกันซะแล้ว ขอบคุณสำหรับคำชื่นชมค่ะ มีแรงเขียนบันทึกอีกแล้วพอเจอคำชมอะนะเนียะ เป็นคนประเภทบ้าค่ะ แต่บ้ายอนะคะ...อย่างนี้ถือว่าพิการหรือเปล่า

ดีใจนะคะหากบันทึกนี้ช่วยสร้างเสริมพลังให้กับคนที่กำลังพิการด้านโอกาสจริง ๆ ได้คุยกับคนพิการเขามีแง่คิดในการดำเนินชีวิตดี ๆ เชียวค่ะ ยิ่งเห็นเขาคุยด้วยความภาคภูมิใจไม่รู้สึกว่าตนเองมีปมด้อยทำให้คนปกติอย่างเรา ๆ มีความสุขตามไปด้วย ตอนที่สอนอยู่ก็มีเด็กนักเรียนพิเศษเช่นกันค่ะ แต่เขาไม่ทำตัวเป็นปัญหาในห้องเรียนเลย ช่วยเหลือตัวเองได้ดีมาก ๆ แถมยังเป็นเด็กที่อารมณ์ดี ตลกอีกต่างหากทำให้ครูและเพื่อนยิ้มได้ทั้งวัน แถมป้อสาว ๆ เก่งมากเลยค่ะ ดีใจที่เขาไม่มองตัวเองว่าเป็นปัญหาสังคม ซึ่งแท้ที่จริงแล้วในมุมมองของเราเขาก็ไม่ได้เป็นปัญหาของสังคมค่ะ