ความเห็น: เกือบจะ...ลืม

ถูกใจทั้งข้อเขียน การบรรยาย และภาพดอกไม้สีสวย
สะกิดใจได้ดีทีเดียว
ครูแจ๋วขอเติมต่อออกไปอีกว่า....
นอกจากธรรมชาติเหล่านั้น ที่เฝ้ารอคอยคำทักทายจากเรา
คนรอบตัวเรายิ่งสำคัญนัก....โดยเฉพาะคนบ้านเดียวกัน
อยู่ด้วยกันทุกวัน จนบางครั้งลืมไปเลยว่านอกจากเราแล้ว ในบ้านยังมีใครบ้าง....ที่เฝ้ารอคอยเรากลับมา
แต่...เมื่อเรากลับมา เราก็เฝ้าบอกแต่ว่า วันนี้เหนื่อยเหลือเกิน หิว อยากพัก...
เราลืมถามไปว่า วันนี้ อยู่บ้าน เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือเปล่า กินข้าวหรือยัง หิวหรืออิ่มอย่างไร สุขหรือทุกข์ไหม...
ครูแจ๋วเป็นเช่นนั้นมานาน เหมือนบัวใต้น้ำ
จนวันหนึ่งจึงคิดได้.....ก็ดีใจ ที่ยังไม่สายเกินไป
ทุกเช้าก่อนออกจากบ้าน ต้องบอกลาทุกครั้งว่า "หนูไปโรงเรียนก่อนนะ"
สาย ๆ บางวัน ก็โทรไปถามว่า "ทำอะไรอยู่ กินข้าวหรือยัง ที่บ้านร้อนไหม"
เสียงปลายสายที่ตอบมาดูจะสดใสเป็นพิเศษ
ขอบคุณบันทึกด้วยถ้อยคำที่อ่อนหวานและมีข้อคิดดี ๆ
สบายดีนะคะ