สวัสดีครับ ท่านอาจารย์

อยากจะร่วมแชร์ด้วยนะครับ

แต่ในมุมมองของผมมันค่อนข้างจะสุ่มเสี่ยงต่อการเข้าใจผิดมากๆ เลยทีเดียว

แต่ผมก็คิดว่า อาจารย์เป็นบุคคลที่ชอบที่จะรับฟังความเห็นที่ต่างอยู่แล้วใช่ไหมครับ (แต่ถ้าอาจารย์เห็นว่าไม่เหมาะสม และหมิ่นเหม่ ก็กรุณาลบทิ้งไปได้เลยนะครับ ผมยินดี)

ผมเคยคิดเล่นๆ ถึงเจ้า "อัตตา" ว่า

ในเมื่อ "อัตตา" คือสิ่งที่ธรรมชาติประทานให้มา เพื่อให้เราสามารถรักษาชีวิตให้อยู่รอด  ดำรงสายพันธุ์ให้สืบต่อไปบนถนนสายวิวัฒนาการ  แล้วเหตุใดเราจึงต้องไปทำลายมันให้หมดสิ้นไปด้วย

ผมคิดว่ามนุษย์ในฐานะของสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง ก็มีหน้าที่เฉกเช่นสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นๆ ที่จะต้องดำรงสายพันธุ์ให้อยู่รอดสืบไป  และก็มีหน้าที่ที่จะต้องปฏิบัติต่อโลกนี้ เช่นเดียวกันกับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ

ผมกำลังสงสัยว่า นี่กำลังเป็นทางแยกสองเส้นทางหรือเปล่าครับ

ระหว่างทางหนึ่ง ที่มุ่งไปเพื่อการสืบต่ออย่างไม่รู้จบ

กับอีกทางหนึ่ง ที่มุ่งไปเพื่อการดับสนิทไม่เหลือเชื้อแห่ง ทุกข์ และภพชาติ

ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันว่า ในสายตา ในมุมมองของธรรมชาติผู้ก่อกำเนิดจักรวาลทั้งปวง  ท่านจะมองทางเดินสองสายนี้อย่างไร

หากมองในมุมของเผ่าพันธุ์ "มนุษย์"  เราอาจจะจำเป็นต้องสืบต่อสายพันธุ์ให้ยาวนานที่สุดบนถนนแห่งวิวัฒนาการ

แต่หากมองในมุมของ "ธรรมชาติ" ท่านอาจจะอยากให้สายพันธุ์ "มนุษย์" ได้ดับสูญไป  เพื่อเปิดทางให้กับสายพันธุ์อื่นๆ ได้มีโอกาสใช้ทรัพยากรบนโลกใบนี้บ้าง

หรือว่า...มนุษย์ผู้ได้เลือกเส้นทางไปสู่ความดับสนิทแห่งทุกข์  ท่านคือผู้เสียสละอย่างใหญ่หลวง ที่ยอมสละสิทธิ์ความเป็นเจ้าของทุกประการในทรัพยากรอันจำกัดของโลกใบนี้

และทั้งหมดนี้ก็คือ "ความลังเลสงสัย" ที่ออกมาจากความคิดคำนึงของผมครับอาจารย์

ขอบคุณท่านอาจารย์ สำหรับโอกาสและพื้นที่แห่งความเป็นอิสระเสรีทางความคิดนะครับ