ขอนอกเรื่องหน่อยนะคะ

อาจารย์มัทนาคะ

ตอนนี้รู้สึกหนักใจในการทำงานมากค่ะ

ผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุที่มาทำฟันปลอม

มีปัญหาในเรื่องการสื่อสารกับคนไข้ค่ะ

ต้องใช้เวลานานกว่าจะอธิบายจนเข้าใจ

ทำให้บางครั้งรู้สึกว่าตัวเองเป็นหมอที่ไม่ดี

พูดเสียงดังไปมั้ย โมโหไปรึเปล่า,etc.

ทั้งๆที่ การที่คนไข้เป็นแบบนี้(สื่อสารลำบาก)

เค้าอาจจะไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ แต่มันเกิดจากความเสื่อม

อย่างวันนี้คนไข้คนนึงมาถอนฟัน ถอนเสร็จบอกว่าลืมกระเป๋าไว้ที่ห้องฟัน

อธิบายอยู่นานว่าไม่มี ป้าไม่ได้ถืออะไรมาด้วย บอกยังไงก็ไม่เชื่อ

จนหลานมาตามป้ากลับบ้าน

ถึงรู้ว่ากระเป๋าที่ว่า อยู่กับหลานของป้าเอง เฮ้อ...

มีวิธีไหนบ้างค่ะ ที่จะทำให้ควบคุมอารมณ์ได้ดีขึ้น

เข้าใจคนไข้มากขึ้น รบกวนอาจารย์ช่วยแนะนำด้วยนะคะ

ขอบคุณมากค่ะ