ความเห็น


28 มีนาคม 2551 ไปทำงาน งานแรกคือนั่งคุยปรึกษากับคุณมรกต เกี่ยวกับการอ้างอิงข้อมูลในระบบฐานข้อมูลแอกเซส ซึ่งผมเริ่มจะสนใจขึ้นมาอย่างมาก จากที่เดิมเขียนภาษาของ ฟ๊อกโปร คุยกันได้ความรู้ประมาณ 2 ชั่วโมง กลับมากะว่าจะรีบมาทำ พอดีหัวหน้าต้องการให้ส่งบันทึกคุณงามความดีภายในสิ้นเดือนนี้ ก็เลยนั่งทำไปได้ 30 กว่าหน้า เริ่มเขียนจริง ๆ ก็เลยลองเขียนระบบการประชุมเสียก่อน ปรากฏว่าเขียนไปได้ส่วนนึงก็เจอตอ คือมันไปต่อไม่ได้ กับทั้งคืนก่อนหน้านี้นอนไม่พอ ซึ่งผมรู้สึกตัวว่าตั้งแต่มีอายุมากขึ้นเนี่ย ล้มหมอนนอนเสื่อบ่อยขึ้น เพราะเริ่มตะหงิด ๆ ปวดหัว ก็เลยกินทัมใจเข้าไปแต่ก็เอาไม่ทันครับ ยิ่งมาติดกับดักโปรแกรมที่แก้ไขไม่ได้เลยรู้สึกตึงเครียด แต่ไม่ใช่ว่าเครียดนะครับ ตึงเครียด อาการปวดหัวก็เลยมากขึ้น ชนิดที่ว่าผมสังเกตได้เลยว่ามันจะมีอาการหาวเรอมาด้วย หาวเรอ หาวเรอ และ หาวเรอ บ่ายสี่โมงครึ่ง นุชขึ้นเวรบ่าย โทรมาบอกให้ไปรับลูกที่ไปเล่นที่บ้านอู๋ ปวดหัวมาก กลับมาถึงบ้าน แอบแม่ขึ้นไปนอนที่ห้องแจ้เก๋หลังบ้าน จนถึงประมาณทุ่มนึง อาการก็ค่อยยังชั่วขึ้น มาลองวิเคราะห์ดูแล้วน่าจะเป็นเพราะการนอนน้อยมากกว่า พออาการดีขึ้นก็ไม่เข็ดหรอกครับ เพราะยายนุชไปซื้อข้าวต้มกุ้งมาให้กิน กินได้ไม่มาก ตกค่ำไม่นอนอีก ไปนั่งเขียนระบบการประชุมในเครื่องหน้าบ้าน กะว่าจะเอามาใช้ตอนที่นั่งคุยกับพี่เมือง และคนอื่น ๆ เทียนจุ้ยเอาการบ้านภาษาอังกฤษ มาคุยด้วย ผมก็เลยใช้วิธีให้อ่านสลับกัน แบบ Role Play ลูกก็สามารถหาคำตอบจากตรงนี้ได้ จากนั้นเขาไปเล่นเกมส์ซิมส์ (เกมส์สร้างชีวิต สร้างเนื้อสร้างตัวของมนุษย์) เจ้าจุ้ยก็เรียกผมไปนั่งฟังเขาพูดเล่าเกี่ยวกับเกมส์ ผมเลยนึกได้ว่าผมได้ถ่ายทอดความเป็นคนช่างพูดให้ใครสักคนซะแล้ว ก็นั่งเขียนโปรแกรมต่อจนถึงตีสี่ ก็ขึ้นนอน ไม่เข็ด

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี