ทุกวันจะต้องเดินผ่านเปลนอน ผู้ป่วยแขน- ขาหัก พัน gauze, slap มีเลือดซึม รอตรวจ รอ lab,x-ray ต่อให้เป็นผู้ชายตัวใหญ่ ลำบึ้ก หรือเด็กหญิงตัวน้อย ก็แสดงสีหน้าบ่งบอกถึงความเจ็บปวดไม่ต่างกัน ญาติที่ยืนและนั่งใกล้ๆ ล้วนมีความวิตกกังวลพอๆกัน

บางรายไม่ใช่ญาติแต่เป็นเจ้าของรถยนตร์ที่เพื่อนของลูก(ยังไม่มีใบขับขี่)ขับรถของตัวไปชน(มอเตอไซค์เละ คนขาหัก) ถ้าไม่รีบร้อนนัก(งานข้างหน้าพอทดเวลาได้)ก็จะแวะถามไถ่ สัมผัส ช่วยแก้ปัญหา

บางวันเห็นเด็กน้อยยืนเบียดต้กคุณยาย ทำท่าเอียงอาย เพราะมีชายหนุ่มตัวโย่งใช้เธอเป็นนางแบบ วาดภาพเธอลงบนกระดาษรองฟิล์มx-ray ด้วยปากกาเมจิก (ทางเดินหน้าห้องx-ray ช่วงที่ยังไม่มีผู้มาใช้บริการ)

บางวันเห็นพ่อ แม่ อุ้มลูกที่กำภาพของตัวเองไว้ในมือ เดินไปห้องตรวจ

อยากให้ทุกคนได้ใช้ช่องทางด่วนพิเศษ แต่สภาพที่ปริมาณผู้มาใช้บริการช่างไม่ LEAN เอาเสียเลย

แต่ถ้าเรามีจิตใจที่ SEAMLESS เหมือนหนุ่มตัวโย่งคนนั้น ทุกสถานการณ์และทุกสถานที่ก็สามารถสร้างความสุขที่ยิ่งใหญ่ให้ทุกคนได้ และผู้ที่จะได้รับมากที่สุดก็คือตัวเรา

ขอให้อาจารย์หายเร็วๆนะคะ