อ่านบันทึกนี้แล้วระลึกถึงความหลังเมื่อ 3 ปีก่อนที่ยังอยู่ที่เพิร์ธค่ะ ตารางการเดินทางที่แสนสะดวก และเวลาที่กะได้ รวมทั้งบรรยากาศที่คนขับรถเมล์ดูมีความสุขกับการทักทายผู้โดยสารนั้นเป็นสิ่งที่หาได้ง่ายที่นั่นเช่นกันค่ะ พี่โอ๋จำได้ไม่ลืมถึงความประทับใจครั้งแรกที่ได้เห็นคนขับรถเมล์ลงจากรถไปช่วยพับ pram ให้คุณแม่ลูกอ่อนคนหนึ่งเพื่อที่จะได้ขนขึ้นรถได้ แล้วก็เคยได้รับความเมตตาจากคนขับโดยตรง เพราะขึ้นรถผิด พอถามคนขับเขารู้ว่าเราจะไปไหน เขาวิทยุบอกรถตรงชุมทางจุดรวมรถให้รอเราด้วย อวยพรให้โชคดีถึงที่หมายทันเวลาอีกต่างหาก เรียกว่าเจอแต่ความประทับใจในการโดยสารรถสาธารณะของที่นั่นค่ะ

อ้อ...ได้ทราบรายได้ของคนขับรถเมล์ที่เพิร์ธก่อนจะกลับเมืองไทยแล้วไม่แปลกใจนะคะอาจารย์ว่าทำไมเขาถึงดูมีความสุขจัง