จริงๆ แล้วภายใต้ความเป็น "มนุษย์"...ตามสิทธิแห่งการเกิด แก่ เจ็บ และตาย...ในทัศนะของกะปุ๋มมองว่า เรามีสิทธิที่จะรับรู้ในเรื่องราวต่างๆ ที่มากระทบต่อวิถีชีวิตของเรา

การได้รู้ว่าตนเองป่วย และได้เรียนรู้ต่อการเผชิญหน้ากับความตายด้วยใจที่สงบและเบิกบาน เป็นหน้าที่สุดท้ายที่มนุษย์พึงได้ปฏิบัติต่อร่างกายที่ตนได้อิงอาศัยอยู่นี้...

หน้าที่ของผู้เยียวยา...

ต้องสนับสนุนให้บุคคลได้เรียนรู้และน้อมรับต่อสภาวะที่เผชิญให้ได้ มากกว่าที่จะให้เขาได้หลีกเลี่ยง ... มนุษย์เราพึงมีสิทธิได้รับผิดชอบต่อนเองทั้งทางด้านมิติแห่งร่างกายและจิตใจ ...เราไม่มีสิทธิใดใดที่จะไปยับยั้งกระบวนการเรียนรู้ของเขา เป็นโอกาสของการได้เกิดเป็นมนุษย์ที่จะใคร่ครวญเรียนรู้และเผชิญต่อความตาย อันเป็นกระบวนการเรียนรู้สุดท้ายก่อนดวงจิตดวงสุดท้ายจะแตกดับไป พร้อมการยุติลมหายใจเข้าและออกไปตลอดกาลภายใต้บริบทของร่างกายนี้...

แวะมาคุยกันอีกนะคะพี่แก้ว...หรือใคร่เชิญชวนทุกท่านที่แวะมาร่วมกันแสดงทัศนะในเรื่องนี้นะคะ

(^___^)