พี่แก้วคะ...พยาบาลเราหลายๆ คนที่เรียนรู้เรื่องความตายทั้งทางตรงและทางอ้อม...บางครั้งสภาวะแห่งการทำงานที่เต็มเป็นด้วยภาระอันหนักอึ้ง...ทำให้เราลืมคำนึงหรือนึกถึงในเรื่องของการน้อมนำใจลงไปในระดับจิตวิญญาณของผู้ป่วยและญาติ

หากจะว่าไปแล้วกระบวนการเรียนการสอนที่ได้รับการบ่มเพาะมานั้นจากการเรียนพยาบาล ไม่ได้ทำให้เราได้ละเลยในเรื่องเหล่านี้เลย แล้วอะไรกันเล่าที่ทำให้...เมื่อการกลับสู่ระบบการทำงาน กระบวนการทำงานจึงแปรเปลี่ยนเป็นการกระทำที่บางครั้งเรามลืมหัวใจแห่งความเป็นมนุษย์ไป...

กะปุ๋มน้อมกลับมาใตร่ครวญในตนเองอีกครั้งว่า...หากว่าคนหน้างานไม่ว่าจะเป็นพยาบาลหรือบุคลากรทางด้านสุขภาพหยุดและน้อมใคร่ครวญในเรื่องต่างๆ เหล่านี้แล้วล่ะก็เชื่อเป็นแน่ว่า ... ผู้คนจะได้รับการเยียวยาอย่างครอบคลุมตามมิติของหัวใจแห่งการดูแลค่ะ...

ขอบพระคุณพี่แก้วมากนะคะที่มาร่วมวงเสวนาเรื่องนี้ด้วยค่ะ

(^___^)