คนสมัยนี้ชอบบ่นว่าทุกข์ รู้ทุกข์แล้วแต่ไม่ยอมแก้

เหมือนกับคนรู้อยู่ว่าตัวเองป่วย แต่ไม่ยอมกินยา เพียงแต่ซื้อยามาแล้วก็ได้แต่อ่านฉลาก อ่านแล้วก็วาง วางแล้วก็บ่นว่า มียาแล้วทำไมไม่หายสักที

ยาเขามีไว้ให้กิน ไม่ได้มีไว้ให้อ่าน ให้พูด

เหมือนเด็ก ๆ ที่ซื้อหนังสือมามากมายแล้วเอามาหนุนหัว โดยหวังว่าจะให้ออสโมซิสเขาหัวสมองก็ปานนั้น

ธรรมะนั้นก็เช่นเดียวกัน

เรื่องกฏแห่งกรรม ถ้ารู้แล้วก็เป็นผลดี

พระพุทธองค์สอนในเรื่องเหตุให้เกิดกรรมไว้เป็นเอนกปริยาย

พร้อมกันนั้น พระพุทธก็ได้ทรงตรัสบอกถึงวิธีการแก้ไขเหตุแห่งกรรมนั้นไว้ด้วย

คนสมัยนี้มีบุญมาก แต่ก็มีกรรมชั่วมากด้วย

มีบุญมากคือ สามารถเข้าถึงธรรมะได้ง่าย และมากกว่าสมัยก่อน

ความรู้ พระไตรปิฏก มีคนทำแจก ทำเผยแพร่กันอย่างมากมาย

แต่ด้วยเพราะกรรมชั่วมาก จึงได้แต่ลูบ ๆ คลำ ๆ ธรรมะนั้นอยู่ตลอดทั้งชีวิต

โดยมุ่ง โดยหวังแต่ที่จะหาเงิน หาทอง มีครอบครัว แล้วจัดเรื่องธรรมะนั้นเป็นเรื่องท้าย ๆ ของชีวิต คือ "เอาไว้ตอนแก่" หรือบางคนก็แค่ "เอาไว้ตอนตาย"

ถ้ารู้ว่าป่วยแล้วก็กินยาเสียเถิด

ยาก็มีหลายขนาน คนเดี๋ยวนี้เวลาปวดท้องแล้วไปเอายาแก้ปวดฟันมากิน กินอย่างไรก็ไม่หาย แล้วยังด่าคนขายว่ายาไม่ดี

หรือเวลาป่วยก็มัวแต่ไปจุดธูป จุดเทียน อ้อนวอนสิ่งศักดิ์ให้ช่วย

ทำบุญก็หวังแต่จะรอให้บุญให้กุศลรอยมาจากฟากฟ้านภาลัย

อ้างตนว่านับถือพระพุทธศาสนา แต่ก็ยังพึ่งพาไสยศาสตร์และโชคลาง

ท่านทั้งหลายโปรดลบล้างอวิชชาด้วยปัญญาอันมีเหตุและปัจจัยจากกรรมดีเถิด

ขอให้ตั้งมั่นในการทำความดี ความเสียสละ ยังกุศลของตนและบุคคลรอบข้างให้ถึงพร้อม

วันใดเมฆหมอกแห่งอวิชชาลับตาไป ปัญญาอันสดใสย่อมยังแสงสว่างได้อีกครั้ง...