แวะมาเยี่ยม ๆ มอง ๆ ยิ้ม ๆ ค่ะ
(^___^)
อยากเล่าประสบการณ์ (อันน้อยนิด) ค่ะ ... ก่อนจะไปเรียนต่อนั้น คนไม่มีราก "หลงตัวเอง" มากค่ะ นึกว่าตัวเองเป็นคนทำงานเก่ง ทำงานดี ประสบความสำเร็จ ทุ่มเท ทุกลมหายใจคือ...งาน งานจึงเป็นสรณะที่คนไม่มีรากเทิดทูนและยึดติด...
...มาวันหนึ่ง เจ้านายที่แสนจะเคารพรัก บอกให้ไปทำงานงานอื่น ที่ไม่เคยมีความรู้เลย ... เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยง กลางวันแสก ๆ ค่ะ...ทำอะไรผิดหรือนี่ ทุ่มเทไม่พอหรือ คนมาทำต่อจากเราเขาเก่งกว่าเราหรือ .....สารพัด สารพันจะคิดค่ะ จนขนาดอยากลาออกจากงานไปเลย...
พอมาถึงวันนี้...อ้อ...กลับไปกราบสวัสดีเจ้านายที่เราเคยเจ็บช้ำน้ำใจด้วยได้อย่างเต็มใจแล้วค่ะ....ขอบคุณที่ให้โอกาสได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ได้ตระหนักรู้ตัวตนของเรา และได้ช่วยเป็นแรงผลักดันให้ไปหาความรู้ต่อ....ซึ่งสนุกและเป็นโลกใหม่ ๆ กว้างขวางอย่างแท้จริงค่ะ
คนไม่มีรากจึงสรุปบทเรียนให้ตัวเองว่า.... ทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเรา ไม่ว่าเราจะชอบหรือไม่ชอบ พอใจหรือไม่ สิ่งนั้นมีประโยชน์และเหมาะสมกับเราเสมอค่ะ....
(^___^)