อาจารย์ครับมีเรื่อง ตลก(ร้าย) มาเล่าสู่กันฟังครับ เมื่อเกิดมีความขัดแย้งขึ้นในสังคมไทย มีหลายๆ ภาคส่วน พยายามหาทางออกให้สังคม อาจารย์ทราบมั้ยครับ ว่า บางที่เขาทำอย่างไร

ตอบ ก็ไปศึกษาถึงมรรควิธีของชาวเขาว่าเขามีมรรควิธีในการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งอย่างไร ที่น่าตลกก็คือ คนที่ไปศึกษาความรู้จากชาวเขา  นั้น ล้วนแล้วแต่จบ ปริญญาโท ปริญญาเอก (แต่ต้องไปศึกษา มรรควิธีของชาวเขาที่ ป.4 ก็ยังไม่จบ) เรื่องนี้สะท้อนอะไรของระบบการศึกษา? จัดว่าเป็นตลกร้ายได้หรือไม่?

ถ้ามองโลกในแง่ร้ายก็อาจจะอธิบายได้ว่า ความรู้ที่ร่ำเรียนกันมาในสถาบันการศึกษาชั้นนำของไทย ไม่สามารถแก้ไขปัญหาของตนเองและสังคมได้

ปัญหาก็คือหากทำการศึกษาแล้วจะยึดเอา โมเดล การจัดการความขัดแย้งของชาวเขา ซึ่งอยู่กันอย่างบริสุทธิ์/สังคมบริสุทธิ์  มาใช้แก้ไขปัญหา ความขัดแย้งในสังคมเมือง ซึ่งอยู่กันอย่างเปี่ยมไปด้วยกิเลสตัณหา/สังคมกึ่งดิบกึ่งดี ได้หรือครับ???

นี่คือความล้มเหลว/ความจนแต้ม ของการศึกษาไทยใช่หรือไม่ครับ  
คือล้มเหลว จนต้องไปเริ่มนับหนึ่งกับชาวเขาใหม่ :)

เรื่องที่ผมเล่าสะท้อนว่า บางทีเราอาจจะหาโมเดลทางการศึกษา หรือโมเดลทางการเรียนการสอนได้จาก ชาวเขาด้วยก็ได้

กวิน
นักวิชาการศึกษา