อ่านเรื่องเก้ ๆ กัง ๆ พี่แอมป์กับแม่
น้องกับลูกก็ครือ ๆ กัน

เวลามีงานวันแม่เราเก้ ๆ กัง ๆ เช่นนี้

จนปัจจุบัน เวลาเราไปส่งเขาที่โรงเรียน (อดีตชื่อว่า โรงเรียนมหาดเล็กหลวง) เราสองคนก็ยังคงเก้ ๆ กัง ๆ

เพื่อน ๆ เขาน้ำตาซึม
คุณแม่เพื่อน ๆ ก็รื้น ๆไม่มากนัก

ดิฉันและลูกมักแก้เขินด้วยการเตะวาน(ตูด)กัน..อ้อ ม่ายฉ่าย ดิฉันเตะเขาฝ่ายเดียว

ไม่ก็ชวนกันไปกดน้ำเย็นดื่ม..จนบางวันป๊วดปวด ปัสสาวะ..ดื่มหลายแก้วแก้เขิน

 

คือเราสามคน..มีคุณพ่อด้วย พูดคุยกันมาก่อนเสมอ ๆ ว่า นี่คือการทำงานของลูก ไม่งั้นก็มาช่วยแม่หรือพ่อทำงาน

ควรมีความสุขเวลาอยู่โรงเรียน

เวลามีมากควรอ่านหนังสือให้หมดโรงเรียนเลย..แกล้งเขาน่ะค่ะ

คุณพ่อและลูกเองมีส่วนอย่างยิ่งที่ทำให้คนเป็นแม่แสนหญิงอย่างดิฉันแปรเปลี่ยน
คิดดูสิคะ ก่อนจากโรงเรียน ลูกมักจะเป็นฝ่ายเตือนแม่ว่า

 
"แม่ แม่ แม่อย่านอนดึกนะ"
"แม่ แม่ แม่ อย่าเบี้ยวอาบน้ำก่อนนอนนะ"

ฮา