เห็นใจ และสงสาร ทุกคนเลย ทั้งหมอ พยาบาล คนเฝ้าไข้ และโดยเฉพาะคนไข้ ไม่เจอกับใครไม่รู้หรอก

เคยรักษาและปรนนิบัติพ่อที่เป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร ระยะ 3 รักษาอยู่ประมาณ 4 เดือน ก็เสียชีวิต พ่อหงุดหงิดมาก ทั้งที่ปกติ เป็นคนใจดี พอรู้ว่าเป็นมะเร็ง พ่อไม่เดิน ไม่ออกกำลังกายเลย นอนอย่างเดียว และก็อารมณ์เสียใส่ทุกคนเลย โดยเฉพาะแม่ ดูจะพูดอไรไม่ถูกใจไปซะทุกอย่าง เราก็ต้องเป็นคนกลางคอยไกล่เกลี่ยตลอด

ตอนอยู่ รพ.เคยหลอกพ่อหลายเรื่อง เช่น เมื่อพ่อเห็นแขนของตัวเองเล็กลงมาก และเหี่ยวด้วย ก็พูดว่า มะเร็งมันเอาขนาดนี้เลยหรือว่ะ ก็หลอกพ่อไปว่า ไม่เป็นไรหรอก ที่เล็กลงก็เพราะพ่อไม่เดิน นอนอย่างเดียว เดี๋ยวผ่าตัดกลับไปเดินก็แข็งแรงเหมือนเก่า พ่อก็ดูจะพอใจและมีความหวังว่าถ้าผ่าแล้วจะหาย พอตอนสายหมอมาดูพ่อ แล้วพูดว่า "ลุงโปรตีนลุงต่ำ ถ้าผ่าลุงไม่ตายคาเขียงหรอก แต่จะตายอีก 3 วันต่อมา เพราะเนื้อไม่ติดกัน" ไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมหมอต้องพูดแบบนี้ อธิบายอย่างไรก็ได้ที่ไม่ทำให้คนไข้ช็อกแบบนี้ รูไม๊ พ่อนอนน้ำตาไหล ลูกเองก็กอดพ่อ ใช้มือลูบผมพ่อที่ไม่เป็นระเบียบ ให้ดูเรียบร้อยขึ้น แล้วก็บอกว่าไม่ผ่าก็รอจนกว่าจะแข็งแรงค่อยผ่าก็ได้

ตื่นเช้าพ่อจะถามทุกวันว่า หน้าพ่อเป็นยังไง ที่จริงหน้าเหลือง และซูบซีด ก็หลอกว่า ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็ปกตินะ ขาวนิดหน่อยเพราะไม่ได้ตากแดด

ดีใจกับน้องเขานะที่เจอ พยาบาลใจดี เอาใจใส่ดีมากมาก ขอให้เจริญๆ นะคะ