เข้าใจว่า...ในความรู้สึกทั้งหลายของน้องคนนี้

ปุ้ยว่ามันต้องมีความรู้สึกหมดหวังรวมอยู่ด้วย - - ไม่ใช่หมดหวังในฝีมือและการดูแลของคุณหมอและพยาบาล

แต่มันคือความหมดหวังที่ว่าจะได้มีชีวิตปกติ หายจากโลกนี้...ถ้าเป็นปุ้ย - - ปุ้ยคงคิดว่าเป็นตายเท่ากัน ถึงรักษายังไงก้ออาจจะหนีไม่พ้น อยากกลับไปอยู่บ้าน อยากอยู่กับแม่นานๆ ก่อนที่จะไม่มีโอกาส

หลากหลายความรู้สึกที่บางทีต้องเฝ้าดูและสัมผัสด้วยใจว่าน้องคิดและรู้สึกอะไร สิ่งสำคัญ ที่ถึงแม้ว่าเค้าจะยังเด็ก แต่เค้าต้องการความหวัง ความหวังที่ที่เราต้องทำให้เค้ายอมรับให้ได้ว่ามันเป็นความจริงว่าเค้าจะต้องหายและได้กลับไปอยู่บ้าน เพียงแต่ว่าต้องใช้เวลาสักหน่อย แล้วพอถึงเวลาเค้าจะได้กลับไปใช้ชีวิตของเค้า ทำสิ่งที่อยากทำ

คนที่เป็นโรคนี้ต้องเข้าออกโรงพยาบาลบ่อยๆ... เชื่อว่าเค้าต้องมีความรู้สึกกลัวว่าสักวันนึงเค้าอาจจะไม่ได้กลับออกไป มันเป็นจินตนาการมั้งคะ...เด็กๆ มักคิดอะไรไปได้ไกลกว่าที่เราจะคาด

ความหวังและความมั่งคงในความเชื่อที่จะได้กลับออกไป ขอแค่รอนิดนึง ถ้าเป็นปุ้ย...ปุ้ยต้องการสิ่งนี้ องค์ประกอบอื่นๆ อาจไม่ได้ช่วยให้จิตใจดีขึ้นสักเท่าไหร่ ขอแค่ได้กลับอออกไปเห็นหน้าแม่ก้อคงดีที่สุดแล้ว เชื่อว่าพี่แก้วและพี่ๆ พยาบาลคงให้เค้าไปแล้ว แต่มันคงยังไม่ทำให้เค้ารู้สึกมั่งคงพอที่จะอยู่รักษาตัวจนครบกำหนด

ทำให้น้องเชื่อว่าเราไม่ได้หลอกว่าจะได้กลับ... สาเหตุที่เค้าหนีไปอาจเพราะเค้าคิดว่าไม่มีวันที่หมอจะให้กลับบ้าน

ต่างคนต่างความคิดค่ะ...ปุ้ยเสนอในมุมมองของคนๆ นึงเท่านั้น

ถึงอย่างไรเราก็ต้องดูเป็นรายๆ ไปว่าเค้าต้องการสิ่งใด

สู้ๆ นะคะพี่แก้ว