อาจารย์พุทธทาสเห็นว่า การศึกษาเป็นหมาหางด้วน

ประสบการณ์ในการศึกษาของผม ได้รับการฝึกฝนให้มีทักษะการคิดในเชิงระบบค่อนข้างมาก     และได้เอามาใช้ในการทำงาน สำหรับตัวเนื้อหาความรู้เหลือน้อยมาก เพราะไม่ได้ใช้

การคิดเชิงระบบทำให้เข้าใจความเชื่อมโยงได้ง่ายและเร็ว เป็นเครื่องมือรับรู้ เรียนรู้ที่ดี แต่ไม่มีเป้าหมาย ทิศทางโดยตัวมันเอง จึงเป็นหมาหางด้วน

ถ้าต้องกู้เงินมาเรียน ก็ต้องคิดเรื่องการคืนทุนโดยเร็ว ต้องรีบหางานทำ
ถ้าตอนเรียนใช้เงินกู้อย่างไม่รู้คุณค่า เมื่อจบออกมา ก็จะหาเงินโดยไม่มองคุณค่าของงาน

กลไกทางสังคม จะเพียงพอต่อการรับมือกับการศึกษาหมาหางด้วนได้อย่างไร?