วันนี้น้องมุกมาขอบคุณพี่ๆที่ทำงาน ได้มีโอกาสถามถึงความรู้ในวันที่เกิดเหตุที่น่านน้ำอันดามัน  น้องมุกเล่าว่า  ตัวเองเหมือนอยู่ในความฝัน  รู้สึกตัวบ้างไม่รู้ตัวบ้าง  จิตใจเลื่อนลอยเหมือนกำลังจะไป   ใจหนึ่งเหมือนจะไป  ใจหนึ่งเหมือนจะอยู่ 

ถามว่าได้ยินเสียงพี่ๆเรียกมั๊ย  มุกตอบว่าได้ยินไม่ชัด  หรือแทบไม่ได้ยิน   แต่ที่ได้ยินชัดที่สุดคือเสียงเพลง

“ลมหายใจเข้าลมหายใจออก ดั่งดอกไม้บาน

ภูผาใหญ่กว้างดั่งสายน้ำฉ่ำเย็นดังนภากาศ อันบางเบา
 ลมหายใจเข้าลมหายใจออกดั่งดอกไม้บาน
 ภูผาใหญ่กว้างดั่งสายน้ำฉ่ำเย็นดังนภากาศอันบางเบา”

เสียงแจ่มชัดมากเหมือนร้องอยู่ข้างๆหู   ทำให้มุกต้องกลับมา  และยิ้มกับพวกพี่ๆ

ฟังแล้วก็อดขนลุกไม่ได้  สันนิษฐานว่าการที่เรารวมพลังร้องเพลงเป็นการจูนคลื่นให้เป็นเสียงเดียวกัน  เป็นการรวมพลังจิต ให้ไปสัมผัสกับจิตที่ล่องลอยหรือเปล่าไม่ทราบ   การที่เราต่างคนต่างพูดคลื่นเสียงอาจจะลบล้างกันหมด  ทำให้จิตที่ล่องลอยสัมผ้สไม่ได้

ก็เป็นเพียง 1 รายที่เกิดขึ้น  ยังรอบทพิสูจน์ต่อไป