ใช่แล้วครับ เมื่อสิบปีที่แล้วเป็นช่วงที่ประเทศไทยและอีกหลายๆประเทศ เกิดวิกฤตการทางเงินครั้งรุนแรง สถาบันการเงินหลายๆแห่งได้หยุดชะงัก บางแห่งก็ถึงกับต้องปิดกิจการไป  อธิบายแบบนี้คงจะไม่เห็นภาพ เอาเป็นว่าใครที่กู้เงินในตอนนั้น ธนาคารไม่สามารถปล่อยกู้ต่อได้ ทำให้ผู้กู้หลายรายต้องพลอยได้รับผลกระทบ(ประมาณว่า เงินไม่มางานไม่เดินของไม่มีเป็นหนี้พร้อมเลย สุดท้ายก็ต้องโดนยึดไป และยังมีหลายๆโครงการที่ต้องถูกทิ้งร้าง) แต่ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดก็เห็นจะเป็นกลุ่มของธนาคารนี่ล่ะ ซึ่งธุรกิจประเภทนี้ส่วนใหญ่แล้วจะมีหนี้เป็นดอลล่าร์ จึงทำให้ได้รับผลกระทบมากที่สุด แต่ถ้าเราไม่ได้รับเงินกู้จากไอ.เอ็ม.เอฟ เราอาจจะมีสภาพที่ไม่แตกต่างกับบางประเทศในแถบอเมริกาใต้ ซึ่งตอนนี้ใกล้จะเป็นประเทศที่ล้มละลายเข้าไปทุกทีแล้ว เป็นประเทศที่ไม่มีใครอยากจะไปลงทุน หรือแค่คิดจะไปลงทุนก็เสียไปมากกว่าครึ่งแล้ว (อันนี้เกินไปหรือป่าว?) ไม่เกินไปหรอกครับ เพราะว่าการลงทุนที่มีความเสี่ยงสูงหย่อมส่งผลเสียมากกว่าผลดีเป็นแน่ อันที่จริงแล้วยังมีเหตุผลอีกมากมายที่ทำไม?ประเทศไทยของเราจึงต้องกู้เงินจากไอ.เอ็ม.เอฟด้วย งั้นเอาไว้โอกาสหน้าดีกว่า ถ้าโพสต์ยาวไปคงจะขี้เกียจอ่านกันแน่ๆ (อธิบายได้ละเอียดดี อ่านแล้วชวนให้คิดถึงตอนที่กำลังเรียนอยู่ คุณเจ้าของบล๊อกยังเรียนอยู่ใช่หรือป่าวเอ่ย? ถ้าเรียนอยู่ก็ขอให้จบไวๆล่ะกันนะครับ สู้ๆ.. )