ไม่ค่อยได้พบพี่บางทรายเลยนะคะ

อ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกได้เรียนรู้หลายอย่างค่ะ คุณพ่อของน้องป่านนั้นมีจิตใหญ่ที่อยากให้การเสียชีวิตของน้องป่านได้เป็น สิ่งที่เป็นตัวอย่าง ได้ช่วยเหลือคนทุกข์ด้วยโรคนี้ที่ยังมีชีวิตอยู่

ธรรมะเป็นสิ่งนำทางชีวิตสู่วาระสุดท้ายอย่างสงบ

และที่เห็นและประทับใจอีกประการคือน้ำใจความเกื้อกูลกันของเหล่ากัลยาณมิตรค่ะ

นุชเขียนบันทึกเรื่องดอกไม้นี้

จำได้มั้ยคะว่าดอกอะไร ^__^

พี่ไม่แน่ใจว่าเป็นดอกอะไร สวยจัง คงมีกลิ่นหอมด้วยใช่ไหมครับ

พี่หายไปจริงๆครับ แต่ก็กลับมาอีก ครับ

กรณีน้องป่านนั้น ท่านพระอาจารย์ที่ภูไม้ฮาวก็อดแปลกใจไม่ได้ว่า เธอสงบสติอารมณ์ได้เก่งเกินเด็กครับ  ธรรมะของน้องแกร่งมาก ครับ เราพยายามสืบสานเรื่องราวของเธอต่อไปครับ

ขอบคุณน้องนุช และคงพบกันเรื่อยๆครับ