กำลังสังเกตุว่า ที่เรากินเข้าไปสามมื้อ จิตรู้สึกหิวอยากกินเอง หรือ ว่าร่างกายต้องการอาหารจริงๆ

เพราะเคยไปปฎิบัติธรรม พอโดนบังคับ (กฎ) ให้กินมื้อเดียว ศีล8 ใจมันโอดครวญว่าหิวจังท้องร้อง

แต่พออยุ่บ้าน พอสมัครใจถือศีล8ดูในวันพระ เอ สงบสบาย ทำได้ ไม่หิว

เพราะเราไม่ใช่คนกินเยอะอยู่แล้ว ปกติมื้อเย็นก็ไม่กินอยู่แล้ว

แต่ที่แน่ๆ พอไปอยู่วัด ลองเอาอาหาร มาผสมกันดู แล้วค่อยตักกิน ทั้งคาวหวาน แหวะกินได้น้อยลง คือเราไปปรุงแต่งให้เกิดความอยากผสมด้วย เนอะ

น่าในใจ ว่าระดับใดจึงพอเหมาะแก่ชีวิตประจำวัน พอเหมาะกับการหายใจ พอเหมาะแก่กิจกรรมการงานระหว่างวัน

แต่ที่แน่ๆ กินเยอะแล้วหนักไม่สบายตัว เป็นอุปสรรคแก่การปฎิบัติในชีวิตประจำวัน

และพอไม่กินเนื้อสัตว์ บางทีใจก็เย็นลง ไม่ค่อยอยาก โลภ ไม่รู้คิดไปเองเป่า